Wil niet iedereen gelukkig zijn?

Woensdagmiddag besloot ik spontaan om toch nog naar het theater te gaan die avond. Ik wilde Closer van Stichting Likeminds nog heel graag zien en de andere data waarop de voorstelling speelde kon ik niet. Dus snel een kaartje gekocht en op het laatste moment naar Frascati gesjeesd. Daar bleek er inmiddels een wachtlijst voor de voorstelling te zijn dus ik was blij dat ik mijn kaartje toch al overdag had gekocht.

Ook al doe ik het regelmatig, alleen naar het theater gaan blijft iets ongemakkelijks hebben. Hoewel je in feite een paar uur stil naar iets zit te kijken is het vaak toch ook een sociale gebeurtenis. Maar alleen gaan betekent ook dat je fijn kan observeren. Wie komt met wie samen binnen, wie gaat waar zitten. De voorstelling speelt in het rond dus bezoekers konden niet alleen op de tribune, maar ook op het podium naast de acteurs gaan zitten. Het eerste groepje dat recht tegenover de tribune gaat zitten, bestaat uit verschillende jonge veelbelovende actrices en ik kijk enigszins jaloers naar de zekerheid waarmee ze in ons zicht gaan zitten. En dan, de deur gaat dicht, de voorstelling begint.

 

Closer 4 The Cultural LifestyleEerlijk is eerlijk; vrolijk word je niet van Closer. Hoewel er regelmatig gelachen kan worden, heeft de voorstelling ook een zeer mistroostige ondertoon. De vier personages, twee mannen, twee vrouwen, zijn egoïstisch en destructief. Net als in de film uit 2004 (die op dezelfde toneeltekst is gebaseerd), draait het verhaal om deze personages en de relaties die ze met elkaar aangaan. Ze trekken elkaar aan en stoten elkaar weer net zo hard af, telkens opnieuw, tot het bittere einde. Mijn hoofd wil zo graag dat ze volledig onrealistisch zijn, het soort mens dat je alleen in de film ziet of in het theater, maar nooit zelf zou tegenkomen. Maar ze zijn zó echt dat ik aan iedereen in de zaal en aan mijzelf begin te twijfelen.

Na de voorstelling ben ik blij dat ik alleen ben gegaan. Ik kan gelijk op de fiets stappen en hoef me even niet onder de mensen te begeven. Maar het lukt me niet om rechtstreeks naar huis te gaan. Ik fiets een blokje om langs de Amstel en laat het allemaal een beetje bezinken.

Credits
Closer speelt nog tot begin april in het land.
Regie: Mustafa Duygulu
Stichting Likeminds
Foto’s: Jean van Lingen

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *