Twee generaties, een verlangen

Van de Russische meestertoneelschrijver Anton Tsjechov (1860-1904) had ik tot voor kort nog nooit een voorstelling gezien. In de afgelopen drie weken gebeurde het zomaar dat ik twee voorstellingen van zijn hand bezocht. Nadat ik twee weken geleden Ivanov (Toneelschuur Producties) zag, is het nu de beurt aan Een Meeuw, gespeeld door Toneelgroep Oostpool.

 

Twee generaties

In Een Meeuw draait het om het verlangen om gezien te worden en erkenning te krijgen. Twee generaties maken de balans op. De jonge generatie ontdekt hoe ze haar dromen waar kan maken, terwijl de oudere generatie terugkijkt op wat ze bereikt heeft. En dat vraagt om de nodige concurrentie tussen de twee.

Wat ik erg leuk vind is dat ook de cast van Een Meeuw ook daadwerkelijk uit verschillende generaties bestaat. Naast Ariane Schluter, Martijn Nieuwerf en Peter Bolhuis spelen Vincent van der Valk, Daniel Cornelissen, Abe Dijkman, Anna Raadsveld en Sigrid ten Napel een rol. Deze theateravond staat dus op meerdere manieren in het teken van verschillende generaties.

 

Strijden om erkenning

In het felgekleurde decor (dat gedurende het stuk onder water loopt) zie ik de personages (uitgedost met boblijn en wijde pijpen) zoeken naar erkenning. Erkenning voor wie ze zijn en wat ze willen bereiken – of juist al bereikt hebben. Een confronterende zoektocht met catastrofale gevolgen, zo blijkt aan het einde van het stuk als een van de personages zijn droom niet weet waar te maken.

De zoektocht is serieus, maar wordt zo gebracht dat het publiek vaak genoeg een lachbui krijgt. Bijvoorbeeld wanneer de jonge acteur Daniel Cornelissen die vermomd als de bejaarde dokter Dorn, de gebeurtenissen gadeslaat en die op een droogkomische manier becommentarieert. Als hij als klap op de vuurpijl een nummer van een “YouTube-zangeres” inzet, weet ik: dit krijg ik vanavond niet meer uit mijn hoofd…

 

Zoektocht naar jezelf

De zoektocht naar jezelf, “Hoe nu mens te zijn”, ik noemde het al eerder in mijn blogs over het Drieluik van Toneelgroep Oostpool en de voorstelling van Wende Snijders. Dit centrale thema van Oostpool spreekt me aan. Ook na het zien van Een Meeuw merk ik dat ik mezelf een spiegel voorhoud. Waar sta ik op dit moment? Heb ik bereikt wat ik wil, en wat wil ik nog bereiken? Want ja, het Dertigersdilemma is bij mij af en toe behoorlijk voelbaar. Ondanks dat ik me gelukkig nog niet bedreigd voel door de generatie Einstein, wilde ik mijn twijfels toch even met jullie delen. En die twijfels over hoe je leven verloopt, is van alle tijden, ook in die van Tsjechov. Die door zijn werk als arts behoorlijk dicht op het leven stond en continu een spiegel voorgehouden kreeg. Net als wij, als wij vanuit onze schijnbaar luxe positie naar het podium kijken.

 

credits
foto: Sanne Peper

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *