Ritmisch, gevat, absurd

Natuurlijk vertrek ik te laat van huis. Ik geloof dat ik elke blogpost zo kan beginnen. Gelukkig heb ik mijn kaartje al in mijn portemonnee zitten en is Frascati niet al te ver. Bovendien staat er niemand op me te wachten. Ik wilde Buut, de naderende dood! van Jan Hulst en Kasper Tarenskeen per se zien, maar de afgelopen dagen zat ik behoorlijk in mijn eigen hoofd en ben daarom vergeten iemand mee te vragen. Dat vind ik helemaal niet erg, maar het betekent ook dat ik niet een kwartier voor aanvang heb afgesproken en me dus echt moet haasten om de voorstelling niet te missen. Gelukkig ben ik op tijd en wacht ik in de gekke ruimte van Café de Richel tot we Frascati 4 in mogen. Er heerst in mijn ogen altijd een lichte vorm van chaos in het café. Je moet erdoorheen om bij de zaal te komen, waar die zaal is, is niet duidelijk aangegeven en de deuren gaan altijd pas vlak voor aanvang open. Soms leidt dat tot behoorlijk dringen, maar vanavond is iedereen behoorlijk ontspannen. Als de zaal opent, kom ik alsnog iemand tegen die ik ken en vinden we ons plekje op de tribune.

 

De voorstelling is hilarisch. Eigenlijk zou ik het liefst hier tweehonderd citaten opschrijven, maar dan zou ik jullie gelijk een groot plezier ontnemen. De manier waarop de personages praten, is verdomd herkenbaar hoewel ik niemand ken die écht zo praat. Zo ritmisch, gevat, maar ook compleet absurd. De gesprekken die ze voeren, spiegelen alles waar de ‘millennial of hipster’ het over heeft: het gevoel van gebrek, de hoop op iets beter, de frustratie, de constante vergelijking met een ander. Maar goed, het thema millennial is natuurlijk al volledig uitgemolken. De gesprekken die we er een paar jaar geleden over hielden, zijn gestopt, al is het maar omdat massaal klagen over hetzelfde gevoel dat je niet origineel en goed genoeg bent behoorlijk tegenstrijdig is en het benoemen van je problemen sowieso bevestigt dat je jezelf een zielige twintiger vindt die overal recht op heeft. Maar de vraag blijft, “waarom al die shit – ik ben gewoon een chille gast – waarom is alles zó ingewikkeld?”

 


Na anderhalf uur komt het stuk tot het catastrofale einde dat aan het begin voorspeld werd. Ik stap snel op mijn fiets om de laatste boodschappen te doen (je kan namelijk gelijk vertrekken als je alleen naar het theater gaat, best wel fijn soms). Ik ben me opeens heel erg bewust van alles wat ik zie. Het kaartje voor de Parijse metro buiten het theater. Het grijzer wordende haar van de contrabassist die op de Albert Cuypmarkt speelt maar nu naar zijn fiets loopt. Ik weet niet waarom ik het allemaal registreer maar het is fijne afleiding van mijn eigen narcistische, onoriginele frustraties en even weg van alle ingewikkeldheid. Gewoon even accepteren dat dit leven nu eenmaal is wat het is. Gewoon even chill.

 

Credits

Foto’s: Sanne Peper

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *