Niet lachen

Anohni en Boy George, Shiloh Pitt, Conchita Wurst, Mounir Samuel en Maartje ’t Hart, de Amerikaanse tv-serie Transparent en de winnaar van de Mimeprijs 2015 van de VSCD Voetbal op hoge hakken van Kopergietery. We hebben het over transgenders, mensen die in het verkeerde lichaam zijn geboren en daar gelukkig steeds meer durven voor uit te komen.

Een paar weken geleden bingwatchte ik het eerste seizoen van Transparent (over een gezin met een trans(gender) parent/ouder), net voordat het tweede seizoen op de Nederlandse televisie begon. Vader Morton wordt Maura, in zijn omgeving accepteert de een dat wat makkelijker dan de andere, maar wat belangrijker is, is dat hij het zelf accepteert. In de serie zie je dat ongemak langzamerhand naar achteloosheid en gewenning verschuift (zijn ex-vrouw ‘oh, dat wist ik toch allang’) en is er ook aandacht voor de rest van het gezin, dat ook ook behoorlijk complex in elkaar steekt. Iedereen gaat – tot nu toe (ik ben bij aflevering 3 van seizoen 2) – in redelijke vrijheid om met eigen (relatie)problemen. Ze proberen in ieder geval heel hard om ze op te lossen. Met Maura voorop.

transparent

In de operawereld is het helemaal niet raar dat mannen vrouwenrollen spelen (vroeger uit noodzaak, omdat vrouwen niet op het podium mochten staan) en vrouwen zingen alsof ze mannen zijn (zoals in de opera Ariodante, momenteel bij De Nationale Opera te zien), maar daar gaat het niet per se over hoe moeilijk ze het vinden om zichzelf te kunnen zijn. Tijdens Voetbal op hoge hakken probeer ik respect te hebben voor transgenders, want wat is het verdomde moeilijk om dat te zijn. Maar juist omdat transgenders nog niet uitvoerig deel uitmaken van het straatbeeld, is het niet makkelijk om niet te giechelen, want dat wil je niet, want dat is stom, want je lacht mensen niet uit, omdat ze er anders uit zien. Ok, niet giechelen dus, maar dat gebeurt toch getuige de in het begin besmuikte reacties uit het publiek wanneer de bewegingen van de twee acteurs na een aantal gechoreografeerde looproutes over de witte dansvloer door minieme veranderingen wijzigen in vrouwelijke bewegingen.

Maar als er een transseksuele kabouter op hoge hakken met een cirkelzaag plakjes snijdt van een bleek stokbroodje, dan kan ik ook m’n lachen niet houden. Uit het juryrapport van de VCSD: “Voetbal op hoge hakken is, zonder moralistisch te worden, een onvergetelijk en indrukwekkend pleidooi voor iedereen die zichzelf durft te zijn.” Net als Maura, net als Shiloh, net als Mounir, net als Anohni, en net als al die anderen die we nog moeten leren kennen.

De voorstelling was slechts een keer in Amsterdam te zien, maar als je in maart nog naar Antwerpen of in juni naar Zürich, dan zou ik zeker gaan.

credits
Kopergietery
foto Transparent: Amazon Prime
foto Voetbal op hoge hakken: Phile Deprez
Voetbal op hoge hakken won ook The Scotsman Fringe First Award op Edinburgh Festival Fringe.
Theater Frascati zit in de Nes – achter het Rokin. Bij de Bierfabriek kun je een heerlijk sappig en knapperig biologisch boerderijkippetje met eten met friet en sausjes (ca. € 14) en pinda’s eten en de doppen op de grond gooien en natuurlijk huisgebrouwen bier drinken.
Kijk naar Transparent bij de NPO op uitzending gemist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *