Kom dichterbij

Ik heb nog weleens de neiging om na een cultuuravondje met een flinke omweg naar huis te fietsen. Er moet dan nog wat energie uit voordat ik ga slapen. Bovendien kan ik nergens mijn gedachtes zo goed op een rijtje zetten als op de fiets. Maar na het zien van Club Oostpool afgelopen maandag moet ik mezelf tegenhouden om niet te ver om te fietsen. Het is al na middernacht en ik heb morgen een drukke dag voor de boeg. Maar er gaat nog van alles door mijn hoofd, zowel over de scènes die we zojuist hebben gezien, als het publiek en mijn eigen gevoelens gedurende de avond.

Club Oostpool is een evenement dat regelmatig in Arnhem – de thuisbasis van Toneelgroep Oostpool – wordt georganiseerd. Voor de Oostpool Special in de Stadsschouwburg Amsterdam werd een Amsterdamse editie van de Club georganiseerd. Die kans kon ik natuurlijk niet laten schieten. En dus stap ik samen met een vriendin het podium van de Grote Zaal op. Met een bierkratje in de hand om op te zitten zoeken we een plek. Het publiek formeert zich netjes in rijen. Er wordt nog gezegd dat we ook anders mogen gaan zitten, maar het blijft nou eenmaal theaterpubliek, dat krijg je er echt niet zo makkelijk uit. Bovendien is de opstelling best wel logisch met wat we de komende drie uur gaan zien. Maar dat weten we nog niet. Voor nu is het drankjes drinken, muziek luisteren en mensen kijken. Het publiek bestaat grotendeels uit mensen uit de culturele sector. Veel mooie jonge acteurs en actrices lopen door de ruimte om elkaar te begroeten. Ik kijk ernaar met lichte aversie (hoe nep is dit?), een zekere mate van jaloezie (maar dit wil ik ook) en een grote bewondering (hoe gemakkelijk durven ze ook allemaal iedereen te begroeten).  Ook ik zie mensen met wie ik ooit heb gewerkt en waar ik best een praatje mee zou aanknopen, maar blijf veilig op mijn kratje zitten, ondanks de pogingen van de host om dichter bij elkaar te komen. Geïnspireerd raak ik vanavond wel. We zien achter elkaar scènes uit voorstellingen van het afgelopen seizoen, o.a. uit KogelvisNaar Bukowski en Buut, De naderende dood!. Die laatste is de enige die ik al heb gezien, maar ik krijg er gelijk zin van om opnieuw te gaan. Hetzelfde geldt voor de previews uit voorstellingen (bijvoorbeeld van La Isla Bonita op de foto hieronder) die nog komen gaan. Ik ben enorm nieuwsgierig naar alles wat ik zie, en zo vliegt de avond voorbij.

Aan het einde van de avond verandert het podium nog in een echte Club als de kratjes worden weggehaald en DJ Valentijn de Hingh begint te draaien. Een grote groep begint uitbundig te dansen. Misschien omdat ze minder zenuwachtig zijn aangelegd dan ik. Of omdat ze een stuk meer biertjes hebben gedronken. Het duurt bij mij misschien ietsje langer maar gelukkig ontspan ik na een paar nummers ook en blijven we nog lang dansen. Vanavond zag ik in verschillende scènes hoe hard het leven kan zijn, voelde ik mijn eigen onnozele jaloezie. En ik danste. En zo kwamen we toch nog letterlijk en figuurlijk dichter bij elkaar. Misschien hoef ik toch niet zo ver om te fietsen.

 

Deze week was de Oostpool Special in de Stadsschouwburg Amsterdam. We bezochten nog veel meer voorstellingen. Hier kan je alles teruglezen.

 

credits

Foto’s: Anne Harbers

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *