I’m blue (da ba dee da ba daa)

Ik ben helemaal voor dingen in je eentje doen en moedig over het algemeen mensen juist aan om niet iets níet te doen enkel omdat ze geen partner in crime kunnen vinden. Maar als ik theatercafé de Richel binnenloop, voel ik me toch wat alleen. De laatste tijd ben ik te lui geweest om mensen mee te vragen en mijn culturele leven goed te plannen. Ik sjees steeds in mijn eentje naar culturele evenementen. Vanavond ben ik het ineens helemaal zat. Misschien is het omdat ik niet meer op een kantoor werk en dus niet meer elke ochtend bij het koffiezetapparaat mijn culturele uitstapjes met collega-vrienden kan bespreken. Nu gaat alles via de telefoon. Mijn enthousiasme of frustratie in emojis uitdrukken in plaats van in zinnen is toch niet helemaal hetzelfde. Bovendien is het fijn om vooraf je verwachtingen door te nemen en die achteraf opnieuw te bekijken. Nu ik hier in mijn eentje sta voel ik me ineens weer ongemakkelijk en grijp ik toch maar weer naar Whatsapp. Dan maar gifjes versturen totdat de voorstelling begint.

 

Cliché

Mijn vlucht naar mijn telefoon vergelijken met de voorstelling Blue van Marijn Brussaard bij Frascati Producties is een beetje makkelijk en saai. De voorstelling gaat zeker over de pracht van het verbonden zijn in het huidige ‘data-tijdperk’ en over de nauw verbonden ontmenselijking van ons leven. Maar ik begin spontaan te gapen als iemand suggereert dat ik misschien wel met mensen was gaan praten als we geen mobiele telefoons hadden gehad. Des te vetter als een kunstenaar er wél iets cools van maakt. De tijd waarin we leven is immers veel complexer dan de voordelen en nadelen van internationale verbondenheid via een druk op de knop. In Blue zien we Marijn zelf bijna niet, maar zijn digitale alter ego des te meer. De (virtuele) werkelijkheid in de voorstelling komt tegelijkertijd zelfverzekerd als eenzaam over. Maar wanneer is het zelfverzekerd en wanneer is het eenzaam? Wanneer is het werkelijkheid en wanneer is het virtueel? En wanneer gaan we terug naar die groene natuur? En wat is dat dan nog?

 

Biertjes in de kroeg

Volledig onder de indruk en een beetje overrompeld loop ik de zaal uit. Dat was ik ook toen ik in 2014 de afstudeervoorstelling Rhythm of the Night van Marijn Brussaard zag. Zijn opvolgers miste ik, maar als ik Nicole mag geloven was Forever Young net zo overrompelend. Ik ga zeker zijn voorstellingen volgen, en misschien zelfs nog een keer naar Blue. Maar dan met iemand samen, om er uren over na te kunnen kletsen. Niet over de app, maar gewoon in de kroeg met een biertje, met vogelgeluiden over de speakers.

 

Credits

Foto’s: Bas Brouwer

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *