Holland Festival wrap up

De hele maand juni wordt jaarlijks gevuld met hard werken voor het Holland Festival – het internationale podiumkunstenfestival in Amsterdam. Overdag regelen we drukwerk, kaartverkoop en persaanvragen, ’s avonds (en soms wel eens overdag) zitten we in een schouwburg, muziekgebouw, theaterzaal, op een houten bankje in het park of in een strandstoel. Wat, een strandstoel?! Ja, op de kade voor EYE werd een paar rijen strandstoelen geïnstalleerd. In de brandende zon luister je naar dromen van Amsterdammers, begeleid door een soundscape die deels ter plekke wordt gemaakt door het Franse duo Kristoff K. Roll. Magisch moment daar aan het water, in de schaduw van de golven van het IJ (À l’ombre des ondes).

 

Paardenkadavers

Terug in het zachte rode pluche van de schouwburgstoel genieten we van de dansers van les ballets C de la B, het gezelschap van de Belgische choreograaf Alain Platel. Op het podium ligt een aantal paardenkadavers. We zagen in het festival al vele voorstellingen van danskunstenaar Platel (vsprs, pitié!C(H)ŒURS), die dans vaak combineert met live muziek. Dit keer verrast hij ons met zingende dansers. Met hun rug naar je toe, gericht naar de dode paarden, zingen zij zachtjes en zuiver een fragment uit Gustav Mahlers tweede symfonie: “Hör auf zu beben, bereite dich zu leben”. Leef dus, nicht schlafen. En dat zien we! De dansers trekken aan elkaar, scheuren letterlijk de kleren van elkaars lijf, schreeuwen naar elkaar. Dit spel duurt heel lang. Het is bruut en vol passie tegelijkertijd. Als ze niet meer kunnen, omhelzen ze elkaar, en dansen en groupe rustig de spanning er weer vanaf.

 

Op blote voeten

Aan het begin van het festival zien we de dansvoorstelling Rito de Primavera van de Chileense choreograaf José Vidal in de Zuiveringshal op de Westergasfabriek. Nadat we onze schoenen hebben uitgedaan en hand in hand door het zand en in het pikkedonker naar de zaal zijn gelopen, zien we een enorme groep gonzende dansers. Als één bewegen ze door de ruimte. Zóveel te zien en zóveel energie, fantastisch! Als het is afgelopen, hoor ik iemand achter mij terecht ‘nee, niet nu al afgelopen’ roepen. Het had inderdaad nog wel uren door mogen gaan. Nog lang blijven we napraten en willen we de ruimte eigenlijk niet verlaten om nog zo lang mogelijk het gevoel van de voorstelling vast te blijven houden. Als we dan toch echt weg moeten, lopen we op onze blote voeten naar het Mediacafé waar we proosten op de geweldige voorstelling die we hebben gezien.

 

Waar is Ismaël?

Een paar dagen later zitten we in Muziekgebouw aan ’t IJ. Ditmaal luisteren we niet naar muziek, maar kijken we in een hele andere zaalopstelling naar de zaak van de verdwenen Ismaël, een elfjarige jongen uit de Haagse Schilderswijk. Vanavond zien we de eerste drie delen van The Nation van Het Nationale Theater. Was het iemand van de (racistische) politie, iemand uit de politiek, of toch zijn moeder, pleegmoeder of geradicaliseerde broer? In drie afleveringen worden we als bij een echte Netflix-serie langs de verschillende verdachten geleid. Tijdens het tweede deel besluiten we een andere ervaring mee te krijgen en in het decor te gaan zitten. Eigenlijk vinden we dat je dat soort kansen gewoon moet pakken, maar als ons door een van de acteurs vragen worden gesteld, hebben we even spijt. Toch, een voorstelling (letterlijk) vanaf een andere kant zien is altijd bijzonder. In de tweede pauze trekken we dat nog iets verder en gaan we de VR-installatie in. Zéker doen als je de kans krijgt! En voor we het weten is ook het derde deel alweer afgelopen, met een dikke vette cliffhanger. Deel 4 t/m 6 staan vanaf oktober in het theater. En vanaf november is de hele marathon te zien.

 

Verdriet in Amerikaanse familie

Ook bij The Gabriels van The Public Theatre in Frascati maken we ons op voor een driedelige marathonvoorstelling. Zes uren lang zitten we in real time bij een gewone doorsnee Amerikaanse familie uit het plaatsje Rhinebeck in New York aan de keukentafel terwijl zij eten bereiden. We kijken naar de grappige en knorrige moeder Patricia die iedereen een beetje ontwijkt, haar zoon George en zijn vrouw Hannah die veel helpen in het huishouden, dochter Joyce die vanuit New York op bezoek komt, schoondochter Mary wiens man Thomas (zoon van Patricia) een jaar ervoor is overleden en Karin, de eerste ex van Thomas die maar blijft plakken na een herdenkingsdienst van Thomas. Ik huil aan het einde van deel 2, het verdriet van Mary, het missen van haar man, raakt me. Na dit deel eten we kippetjes bij De Bierfabriek, waarna we weer snel Frascati in duiken voor het laatste deel. De voorstelling is als een verslavende soap waar je geen genoeg van kunt krijgen.

 

Manifesto – Cate Blanchett in 13 rollen

Mocht je maar naar één productie in het Holland Festival kunnen gaan, dan hopen we dat je een kaartje voor Manifesto hebt kunnen bemachtigen. Op papier (of op het scherm) klinkt het wat dubieus: grote schermen met korte films waarin actrice Cate Blanchett – een ‘mash-up’ van – manifesten van verschillende kunstenaars uitspreekt, maar ze doet het op een onovertroffen manier. Als zeer gelovig en keurige moeder van drie zoons, bidt ze voor de lunch met de woorden van kunstenaar Claes Oldenburg: “Ik ben voor kunst waar gaten in vallen als in sokken, die gegeten wordt als een stuk taart.” Hilarisch en prachtig tegelijkertijd. We zien Blanchett daarna nog onder meer transformeren in een zwerver, een nieuwslezeres, een medewerker in de bouw en in de wereld van de deeltjesversneller, een juf, een galeriehoudster, een punker en een poppenspeler (eng!). In het najaar is de filmversie van Manifesto te zien in de bioscoop.

 

Nieuw op het Holland Festival

De geboorte, het leven, en de dood. Hoeveel voorstellingen heb je gezien die daarover gaan? Misschien wel alle voorstellingen die je zag, ergens. Hoe fijn om dan een voorstelling te zien die blijft verrassen, ontroeren en vermaken. De Griekse maker Dimitris Papaioannou stond nog niet eerder op het Holland Festival, maar zette dit jaar zichzelf gelijk in de schijnwerpers met The Great Tamer. Fysiek theater waarin geen woord wordt gesproken, maar waar je toch helemaal in meegaat. Zwarte platen worden golven, zwarte platen worden opzij geschoven en mensen komen tevoorschijn. Mensen komen bij elkaar en vormen tableaus uit schilderijen van Nederlandse meesters. Alles is even dromerig, en grappig ook. Even verdwijnt alle stress en wordt alles rustig. Mooi, zo mooi.

 

Jude Law op de Amsterdamse planken

Obsession is de toneelvertaling van de film Ossessione van de Italiaan Luchino Visconti. Visconti baseerde zijn werk weer op de roman The postman always rings twice van James M. Cain. Het toneelstuk wordt geproduceerd door Toneelgroep Amsterdam en Barbican, geregisseerd door Ivo van Hove, én een van de hoofdrollen wordt gespeeld door… Jude Law! Ja, echt! Shelley had al een jaar lang tickets voor deze snel uitverkochte voorstelling in haar broekzak.

Oké, Obsession heeft schijnbaar een dun verhaal – man en vrouw raken op slag verliefd op elkaar, maar vrouw is getrouwd, zij vermoorden haar man dus maar, en oh: het gaat dan toch niet zo lekker tussen hen, hun geweten knaagt, een chanteur komt om de hoek kijken en dan loopt het toch anders dan ze hadden gewild. Maar dit alles is zo mooi gedaan. In de minimalistische setting kan de ontstane romance hartstochtelijk beleefd worden, door het overspelige stel en door het publiek. Knap dat het decor clean lijkt en blijft. Zelfs als de motor van de auto volop draait, kapot gaat en de zwarte rondspetterende olie iedereen voor altijd besmeurt. Fijn om naar te kijken. Het kan ook geen kwaad dat Jude Law zijn shirt uittrekt. Is het alweer tijd voor The Holiday?

 

Muziekmarathon

We <3 Marathons! In het laatste weekend van het festival is een minifestival in het Concertgebouw te bezoeken: Holland Festival Proms. Hiervoor worden alle stoelen worden uit de Grote Zaal gehaald en vanaf 3 uur ’s middags kun je vijf verschillende concerten bezoeken voor een tientje per stuk. Tussendoor kun je met een drankje in de hand genieten van intermezzo’s in de foyers rondom de Grote Zaal. Deze worden gevuld door talenten van het Conservatorium van Amsterdam. Je hoeft rond etenstijd het gebouw niet uit, want op verschillende plekken worden Palestijnse wraps geserveerd. Maar ikzelf had enorme trek in friet en vloog op de fiets naar Par Hasard in De Pijp voor een friet met mayo en een garnaalkroket.

Na het eten kun je door naar nog meer concerten en een swingend feest voor als je nog niet genoeg muziek had gehoord. We starten rustig, zittend op Perzische kleden met een bekertje verveinethee, luisterend naar een contemplatief gongconcert waarin stukken uit liederen uit vier religies werden gezongen. Daarna de Jussenbroers die een moeilijk te spelen werk van de übermoderne componist Karlheinz Stockhausen met zichtbaar veel plezier en concentratie in doorschijnend colbert en broek uitvoeren. Ze zijn hiermee de Promsfavoriet van velen. Voor de eetpauze speelde het Radio Filharmonisch Orkest werk van twee Amerikaanse componisten, Steve Mackey en George Crumb – de laatste zo mooi en zo verstild – en de wereldpremière van Sacred Environment dat de Australische, maar in Nederland wonende, Kate Moore schreef voor orkest en groot koor. De uitvoering is niet alleen om naar te luisteren, maar ook om naar te kijken; Ruben van Leer ontwierp een visuele installatie die nu ook via je Google Cardboard te bekijken is. Na het eten worden we nog getrakteerd op een orgelconcert en dansen we op een superswingend concert van musici die uit de landen rond de Nijl komen. Daarna dansen we verder in de Entreehal, op vermoeide voeten weliswaar, maar met een grote glimlach op onze gezichten. En heus niet alleen omdat we het festival – en daarmee een volle maand van 7 dagen per week werken – konden afsluiten 🙂

 

Liefs,
Laura, Lisa en Erna

 

credits
Uitgelichte afbeelding: Janiek Dam
Foto nicht schlafen: Viola Berlanda
Foto Rito de Primavera: Ada Nieuwendijk
Foto The Nation: Sanne Peper
Foto The Gabriels, deel 1: Hungry  Sara Krulwich
Foto Manifesto: Ada Nieuwendijk
Foto The Great Tamer: Julian Mommert
Foto Obsession © Jan Versweyveld
Foto Arthur & Lucas Jussen © Ada Nieuwendijk

 

 

4 thoughts on “Holland Festival wrap up

  1. Wat enthousiasmerend geschreven! Ik krijg zin om nu al kaartjes voor volgend jaar te kopen:) Liefs Nynke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *