Een nieuwe theaterervaring bij De Huilende Kers

Als fervent theaterbezoeker bezoek ik veel voorstellingen. Lange voorstellingen, korte voorstellingen, jeugdvoorstellingen, voorstellingen met wat zwaardere thema’s… Ik bezoek ze al mijn hele leven en dacht eigenlijk dat ik van alle theatermarkten thuis was. Maar dat bleek vorig weekend absoluut niet het geval!

Het is zaterdagavond 23.15 uur. Een tijd waarop je normaal gesproken het theater verlaat, of een drankje doet en napraat over de voorstelling. Voor mij is het vandaag juist andersom. In plaats van om 23.15 uur met een drankje in mijn hand na te kletsen in de foyer, gaan we nu via een zijingang het theater in om in de foyer De Huilende Kers te bezoeken. Ik bezoek veel theater, variërend van musicals tot Shakespeare, maar theater op deze manier ervaren ben ik niet gewend.

 

Buiten de gebaande paden

De naborrel hebben we (twee vriendinnen en ik) voor de gelegenheid naar voren verplaatst. In het naastgelegen theatercafé de Smoeshaan nemen we onze verwachtingen door. We zijn vooral heel benieuwd naar de voorstelling. Maarten Heijmans en Ian Bok maakten de voorstelling 10 jaar geleden al. Met succes, De Huilende Kers won diverse prijzen en speelde op onder andere het Fringefestival in Praag en Edinburgh. Nu wordt de voorstelling exclusief gespeeld in De Rode Foyer van het DelaMar Theater. We prijzen DeLaMar om het programmeren van de voorstelling. Ze gaan buiten de gebaande paden en dat wordt (in ieder geval door ons) enorm gewaardeerd.

 

 

Wanneer we bij de zijingang aankomen zien we de andere – enkele tientallen – bezoekers buiten wachten tot ze naar binnen mogen. Het is door de gesprekken en het zenuwachtige gegiechel duidelijk dat de bezoekers niet goed weten wat ze kunnen verwachten. Ook ikzelf niet. Je gaat naar het bekende, vertrouwde theater maar op een onbekende, totaal niet vertrouwde manier. Bij binnenkomst treffen we een foyer ingericht met wat losse attributen, een mat, waxinelichtjes en een bloesemboom. We nemen plaats op kussens en banken en wachten tot de voorstelling begint. Het publiek lijkt nog steeds onwennig, het zenuwachtige gegiechel van buiten is mee naar binnen gekomen. Als de acteurs ook nog eens al mediterend opkomen neemt de hilariteit alleen maar toe. Men schroomt niet om zich in te houden en lacht er lustig op los. Het mag nog maar eens duidelijk zijn, bij deze voorstelling gelden andere wetten dan bij ‘normaal’ theaterbezoek.

 

Fantasietaal

In de voorstelling hebben humor en fysiek theater de overhand, omlijst door een fantasietaaltje met hier en daar een woord Engels. Ook dat is voor mij nieuw, ik heb nog weinig fysiek theater gezien. Hoewel ik er meer van houd om me in een verhaal mee te laten slepen, vermaak ik me erg. Het fantasietaaltje, de daarbij horende geluiden en de gezichtsuitdrukkingen werken voortdurend op mijn lachspieren. En als er dan ook nog eens bezoekers met een extreem aanstekelijke lach blijken te zijn worden de lachspieren nog eens extra geprikkeld. De Huilende Kers is geen doorsnee verhaal met een begin, midden en eind, maar bevat losse scènes waarin gevechten, sushi eten, thee drinken en nog meer gevechten elkaar afwisselen. Maarten Heijmans en Ian Bok schetsen deze situaties op een lachwekkende manier en maken hierbij geweldig gebruik van hun mimiek. Ik merk wel dat ik op zoek ben naar een verhaal en het kost me daarom moeite om in de voorstelling te komen. Maar toch vraag ik me voortdurend af wat ze nu weer voor grappen en grollen uit gaan halen. Zo zie ik een aantal props liggen die nog niet zijn gebruikt. Wat gaat daar nog mee gebeuren, wat gaan ze er mee doen?

Tegen de tijd dat we uit het theater komen, is het inmiddels ver na twaalven. Met een grote glimlach op mijn gezicht fiets ik naar huis. De Huilende Kers was een nieuwe, maar hele leuke en bijzondere ervaring. Wat mij betreft voor herhaling vatbaar!

 

credit
Foto’s: Janey van Ierland

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *