De tijd staat stil

Het is even zoeken naar het restaurant Comptoir Libanais in Hoog Catharijne, Laura zit er al en heeft een mezze platter besteld. Genoeg humus, tabouleh, halloumi en baba ganoush om onze honger op een snelle, voedzame én smakelijke manier te stillen. Mooncake heeft een blog geschreven over wat ze op de opening zag en at.

Nu Laura in Utrecht werkt, leek het ons leuk om de voorstelling For the time being van Schweigman& en Slagwerk Den Haag in de Paardenkathedraal te zien. Dit Utrechtse gebouw was vroeger de manege van de rijksveeartsenij. Ik was er nog nooit geweest en als we het straatje ingaan, voelt het al alsof de tijd stilstaat. Over ouderwetse klinkers lopen we richting de voormalige manege, af en toe door de ramen naar binnen loerend. Wat een mooie huisjes, met hoge plafonds, puntdaken en leuke smalle wenteltrappen.

In de Paardenkathedraal staat de voorruimte al vol met mensen. Om het gevoel van vroegere tijden vast te houden, bestel ik een warme chocomel. Glühwein wordt trouwens ook geserveerd, maar een voorstelling van Boukje Schweigman kun je het beste nuchter bekijken, vaak moet het publiek namelijk zelf iets doen om haar werk te kunnen ervaren. Zo werd ik eerder opgeslokt door grote opblaasbare objecten in Blaas en werd ik meegezogen in een eindeloze tunnel in Curve.

In de Paardenkathadraal betreden we een gat in de tijd. Een moment waar alles lijkt stil te staan en we een spel aangaan met performers en publiek. Bij binnenkomst staan dertien spelers als standbeelden verspreid in de ruimte. Gefascineerd loop ik langs de vreemde verstarde gestaltes. Op wat rollende zweetdruppels en trillende oogleden na bewegen ze minutenlang niet. De tijd staat stil. Totdat die ineens in fast forward gaat. Explosief rennen en vliegen de spelers kriskras tussen het publiek door. Ik probeer zelf zo stil mogelijk te blijven staan, maar word door de snelheid heen en weer geduwd en de wind vliegt door m’n haren. Tot het moment dat de spelers ineens weer als wassen beelden stil staan en het publiek weer tussen hen begint te schuifelen. Grappig om te zien hoe de groepen publiek en performers afwisselend van elkaar bewegen. Steeds meer word ik door de performers meegenomen in het spel. Ik leg een hand op de schouder van een medebezoeker, staar een performer diep in zijn ogen en help bij het bouwen van een kartonnen burcht. Ondertussen begint Slagwerk Den Haag een rol te spelen. Performers hijgen en klappen in ritmisch canon terwijl de burcht om ons heen grootse vormen aanneemt. Als we eenmaal als een community binnen in de burcht plaats hebben genomen horen we mystieke klanken van gongs en een xylofoon. Ik besef dat het einde van de voorstelling nabij is en wil er eigenlijk geen afscheid van nemen. Als dat dan toch echt moet doet het een beetje pijn in mijn hart.

 

For the time being is nog t/m a.s. zaterdag te zien in de Paardenkathedraal en woensdag 20 december in Theater Rotterdam Schouwburg. Check hier de speellijst.

 

credit
Foto: Jochem Jurgens

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *