Bang in het donker

Toegegeven, de laatste paar maanden leek het soms ineens weer even lente. Maar de afgelopen dagen waait en regent het weer zoals het in de herfst hoort. Het voelt daarom toch een beetje gek om naar SPRING te gaan (al is er IN AUTUMN aan toegevoegd).  Op Amsterdam Centraal koop ik nog snel een verjaardagscadeautje voor Laura en sjees vervolgens de trap op om de trein te halen. Het traject van Amsterdam Amstel naar Utrecht Centraal is het stuk dat ik verreweg het vaakst heb genomen met de trein. Soms vroeg met mensen in pak op weg naar werk, en soms op de zaterdagavond met pubers en het geluid van opengaande bierblikjes. Toen ik een paar jaar geleden de laatste reguliere trein vanuit Utrecht naar huis nam, stonden we ergens halverwege een paar uur stil: er was iemand voor de trein gesprongen. We zaten helemaal voorin en sindsdien kies ik meestal ervoor om halverwege in de trein te zitten. Elke keer komt de gedachte op dat midden in de trein zitten en achteruit rijden ook veiliger is, omdat je dan bij een aanrijding het meest beschermd zit. Steeds vaker herken ik dit soort gedachten. Gedachten die misschien wel ergens op gebaseerd zijn, maar die het leven niet per se aangenamer maken. Maar ook gedachtes waarvan je eigenlijk weet dat ze onzin zijn, dat ze voortkomen op nieuwsverhalen waar jij nog nooit iets van hebt gemerkt, of die regelrecht uit fictie komen. Het zorgt er niet voor dat dat onderbuikgevoel verdwijnt. En dat gevoel, is waar theatermaker Dries Verhoeven in veel van zijn werk mee speelt, ook in Phobiarama dat vorige week in Utrecht stond.

 

Een hedendaags spookhuis

Phobiarama is een soort kermisattractie, maar dit keer kom je niet langs je favoriete Disneyprinsessen maar langs hele andere dingen, waar we misschien allemaal wel eens bang voor zijn geweest. Tegelijkertijd zien we op schermen vertekende beelden en horen we (bekende) stemmen over de intercom: over klimaatsverandering, over het ‘vluchtelingenprobleem’, terrorisme. Eigenlijk zeggen ze allemaal hetzelfde: ‘wees bang, luister naar je angsten, hoe irrationeel ze ook mogen zijn’.

 

Spoilers

De voorstelling stond eerder dit jaar ook op het Holland Festival, waar ik werkte, maar toen kon ik de voorstelling niet zien. Hoewel ik mijn best deed ‘spoilers’ te vermijden, hoorde ik al best veel over de voorstelling.  Maar zodra ik in een van de botsautootjes ga zitten, kruipt dat onderbuikgevoel naar boven. ‘Ik weet dat het onzin is om hier bang voor te zijn. Ik blijf er gewoon naar kijken. Er gebeurt echt niks. Ik ben niet bang.’ Het zijn allemaal gedachtes die bij mij de revue passeren en dus eigenlijk aantonen dat ik toch echt wel angstgevoelens heb.

De voorstelling is uitgespeeld in Nederland, maar toch merk ik dat ik er niet meer over wil vertellen. Angst zit immers in het onbekende en de voorstelling is effectiever als je weinig vooraf weet. Dus is het duimen dat de voorstelling toch nog ergens terugkomt.

 

Wil je toch meer weten? Op de website van Dries Verhoeven staan foto’s, recensies en kan je onder video een groot deel van de voorstelling zien.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *