Mens zijn

Als kind werd ik door mijn ouders regelmatig meegenomen naar kindervoorstellingen. Ook op school stond er ieder jaar een uitje naar het theater op het programma. Bovendien stond ik vanaf mijn 11e stond ik zelf op het grote podium in die mooie zaal. Mijn liefde voor theater begon dus al op jonge leeftijd en kon ik kwijt in de plaatselijke schouwburg: de Stadsgehoorzaal in Kampen. Voor het eerst sinds lange tijd ben ik hier weer, als ik samen met mijn moeder naar Mens, de voorstelling van Wende Snijders, ga.

 

Terug op het oude nest

Onderweg voel ik me weer even kind. Ik merk dat het magische gevoel van vroeger, de kriebel van spanning en opwinding – want naar het theater gaan, blijft iets heel bijzonders – weer helemaal terug is. Ik vind het behoorlijk speciaal dat deze plek dit nog steeds in mij losmaakt. En dit gevoel wordt alleen maar sterker als ik binnenkom. Met een glimlach zie ik ‘de man van de Stadsgehoorzaal’: huismeester Tsam. Hij scheurt nog steeds de kaartjes. Bij hem bedelde ik vaak om posters van de voorstellingen. Het is duidelijk, het voelt als een warm bad! En zodra ik de zaal binnenstap zie ik dat ik de gemiddelde leeftijd flink omlaag haal. Ook dat is niet veranderd ;-).


Mens, durf te leven!

“Hoe ben je mens temidden van andere mensen?” Met deze vraag opent Wende Snijders haar voorstelling. Ik word meteen aan het denken gezet. Want hoe ben ik mens? Ik dwing mezelf mijn gedachten bij de voorstelling te houden. Dat antwoord komt later wel. Ik zie en hoor hoe Wende anderhalf uur lang, afwisselend in ballads en powersongs, het menszijn bezingt. Vanachter haar piano en voor op het podium achter de microfoon.

Mens is op zijn zachtst gezegd overweldigend. Ik word overdonderd door de licht- en geluidseffecten en projecties en geniet van de teksten in de wat rustigere nummers. Het nummer Mens, durf te leven zet me opnieuw aan het denken. Want durf ik eigenlijk wel te leven?

 

 

Lange tijd denk ik na over deze vraag. Ik kom tot de conclusie dat de Stadsgehoorzaal een belangrijke rol speelt in de antwoorden. Want hier begon mijn liefde voor theater. En hier ontdekte ik dat theater zo belangrijk voor me was dat ik er meer mee wilde doen. Daarom vertrok ik naar Amsterdam, om daar mijn culturele leven te leven en om nog meer invulling te kunnen geven aan mijn passie. Om mens te worden, mezelf te vinden en te durven leven zoals ik dat wil. En ook al kom ik nu niet meer in de Stadsgehoorzaal, de bijzondere band die ik met dit theater heb, zal altijd blijven bestaan.

 

Mens is toert tot eind november langs Nederlandse theaters en concertzalen. Waaronder Carré eind mei en Paradiso op 25 november. Klik hier  of hier voor de speellijst.

 

credits
foto’s: BULLET-RAY

 

2 thoughts on “Mens zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *