De marimba’s van Steve Reich

Vier dagen lang kun je je laven aan de nieuwste vooruitstrevende elektronische muziek. Het Dekmantel Festival trekt al jaren bezoekers van over de hele wereld. Als ik van de week op de openingsavond in Muziekgebouw aan ’t IJ rondloop, hoor ik veel mensen Engels praten, al dan niet met een Spaans of Frans accent. Het publiek is gemengd, maar is vooral jong en ziet er superleuk en relaxed uit. Ik ben blij en een beetje opgewonden ook, want de hele avond is gewijd aan Steve Reich, de Amerikaanse minimal music-componist. Quote uit een eerdere TCL-blog: ‘minimal music is echt mijn ding, mijn ik-wil-in-een-trance-raken-en-daar-nooit-meer-uitkomen-muziek. Geef mij Steve Reich en een stuk of zes marimba’s of een vijf uur durend Philip Glass-opera en ik ben heel zoet voor de rest van de avond’. Ik hoorde ooit – ook daar in het Muziekgebouw – Six Marimba’s van Reich en raakte verslingerd aan de warme, resonerende klanken van de marimba’s in deze fenomenale compositie waarin de repeterende tonen langzaam verschuiven. Een aantal jaar geleden hoorde ik dit werk in een arrangement voor gamelanorkest in het Tropenmuseum. Een eerbetoon aan Reich. Het was magisch! Daar kwam mijn liefde voor het werk en voor gamelanmuziek bij elkaar. In Ubud op Bali zag ik ooit tijdens een grootse crematieceremonie een orkest met hamers op gamelaninstrumenten slaan. In die rituele sfeer werd dat een onvergetelijke ervaring.

 

Ambachtelijke precisie

Het Reichprogramma op Dekmantel startte in de grote hoge ruimte voor de ingang van de grote zaal met een geluidsinstallatie van Reich die hij bijna 50 jaar geleden maakte. Vier microfoons hangen aan het plafond boven vier geluidsboxen. Door vier Slagwerk Den Haag-musici worden ze als een pendule in beweging gebracht. De versterkers zorgen voor vier zingende microfoons. Het stuk duurt tot ze weer stil hangen. Het publiek is dan al uitgelaten. En zal dat de hele avond zijn. En ik ook. Ik stuiter, maar doordat het stuiteren zeer gelijkmatig gebeurt, word het tegelijkertijd rustig in mijn hoofd. De uitvoerders en de componist ontvangen telkens een groot applaus. De ambachtelijke precisie spat ervan af. Van Clapping Music met twee klappende mannen: Steve Reich zelf en Niels Meliefste van Slagwerk Den Haag, tot aan het anderhalf uur durende Drumming. VPRO 3 voor 12 was er bij en schreef dit mooie artikel. En als je niet wilt lezen, dan moet je maar kijken en luisteren. Boiler Room maakte onderstaande video van de avond.

 

 

credits
foto: Bart Heemskerk

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *