Bucket List Bach

Gisteren keken meer dan drie miljoen mensen naar ´The Passion´, maar vorig weekend al bezochten zowel Erna, Laura als ik (Lisa) voor het eerst de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach in verschillende kerken in de Randstad. Laura ging in haar thuisstad Den Haag, terwijl Erna samen met prinses Beatrix in de Nieuwe Kerk in Amsterdam zat. Ik bezocht ‘de Matthäus’ in de Grote Kerk in Naarden, uitgevoerd door de Nederlandse Bachvereniging.

Het meesterwerk van Johann Sebastian Bach is een van de bekendste klassiek muziekstukken. Er gaan misschien niet drie miljoen mensen naartoe maar populair zijn de uitvoeringen wel. Voor heel veel Nederlanders is dit een jaarlijks terugkerende traditie. In het Concertgebouw betaal je voor de beste tickets meer dan 120 euro, terwijl in Naarden op Goede Vrijdag bijna het hele kabinet in de kerk zit, maar ook op de andere dagen dat het concert wordt uitgevoerd zit de kerk helemaal vol. Het voelt bijzonder om hierbij te mogen zijn en het eindelijk van onze Bucket List af te strepen!

Net als ‘The Passion’ (ja, we gaan die vergelijking toch echt maken) is de Matthäus Passion gebaseerd op het lijden (de passie) en het sterven van Jezus. Bach gebruikte de evangelie van Mattheus voor zijn klassieke meesterwerk, bij The Passion wordt moderne muziek gebruikt. In de trein naar Naarden vertelt mijn vader het een en ander over het stuk. Dat Bach nog twee andere passies schreef (naar de evangelie van Johannes en naar die van Marcus, die verloren is gegaan). Nergens ter wereld worden ze zoveel opgevoerd als in Nederland. Bovendien wordt het stuk in Nederland alleen in de passietijd gespeeld terwijl in andere landen het stuk net zo goed in augustus gespeeld kan worden. Het is misschien jammer dat het stuk de rest van het jaar niet gespeeld wordt, maar het draagt ook heel erg bij aan een hele mooie traditie.

Op het station van Naarden-Bussum aangekomen worden we opgehaald door mijn oom en tante die ook gaan. In de kerk staat het orkest in het midden en daaromheen staan alle stoelen. Hoewel we op de  eerste rang zitten, kijken we grotendeels op de ruggen van een deel van het orkest. Rechts hangt echter een grote televisie zodat we alles toch kunnen zien. Bovendien draait het uiteindelijk toch om de muziek en is luisteren eigenlijk genoeg. Ik probeer niet alleen goed te luisteren maar ook mee te lezen in het programmaboek om het verhaal te volgen.

Opeens staan er wat mensen op en is er duidelijk wat onrust links in de kerk. Vooralsnog speelt het orkest door, maar mijn vader wenkt naar mijn oom en tante, beiden huisarts, die te hulp schieten. Het blijkt inderdaad om iemand te gaan die ‘onwel is geworden,’ zoals later diplomatiek wordt gezegd nadat het orkest is gestopt. De man wordt naar de ambulance gebracht, mijn oom maakt ons met een snelle blik duidelijk dat alles wel in orde is en het orkest gaat verder. Het is ongebruikelijk dat er wordt gestopt. Als er later weer iemand in de buurt onwel wordt, wordt deze extreem subtiel uit de rij geholpen en naar achteren gebracht om wat water te drinken en bij te komen. Het is misschien niet zo aardig om te zeggen maar het verbaasde me niet echt. De zaal zat vol met oude mensen en ik vraag me stiekem af of ze in toekomstige jaren standaard een ambulance buiten zullen hebben staan.

In de pauze eten we buiten onze krentenbollen en stroopwafels, een bescheiden picknick vergeleken met anderen die thermosflessen koffie en thee hebben meegenomen en flessen rode wijn openen. Volgens mij zie ik ergens nog een Frans kaasje voorbij gaan. Maar het is koud buiten dus we vertrekken niet veel later weer naar binnen. In tegenstelling tot wat ik me had laten wijsmaken is het helemaal niet koud in de kerk. Later hoor ik van Laura dat ze na goedbedoelde adviezen zelfs thermo ondergoed had aangetrokken. Onnodig dus! Gewone kleding is warm genoeg en heel netjes hoef je hiervoor ook niet te komen.

In het tweede deel kwam wat mij betreft het mooiste stuk – origineel is het niet – ‘Erbarme dich’. De Nederlandse Bachvereniging heeft een fantastische violist en altzanger. Om me heen hoor ik wat gesnotter. Ik overweeg vanwege de schoonheid van het moment om weer viool te gaan spelen en dan écht heel veel te gaan oefenen en heel goed te worden.

Het moge duidelijk zijn, ik vond het prachtig. Ik weet niet of het voor mij een jaarlijkse traditie wordt, maar ik hoop zeker in de toekomst nog eens te gaan. Het is nu weliswaar van mijn Bucket List afgestreept, hij is er eigenlijk ook gelijk weer opgezet.

 

Credits

De hele Matthäus Passion van de Nederlandse Bachvereniging werd in 2014 opgenomen en is te zien op All of Bach
‘The Passion’ zie je hier

Foto’s:
Uitgelichte afbeelding: Screenshot All of Bach – Matthäus Passion
Repetitiefoto: ANP/ Martijn Beekman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *