Dreamy Fringe

Ilse trok langs twee Fringelocaties en
schreef voor The Cultural Lifestyle
een poëtisch review over de dansvoorstellingen
k_a_g_e en My Father was a Terrorist.
De dans van devotie en zelfopoffering
– waar de horizontale en de verticale as elkaar ontmoeten

 

Wervelend draait de Japanse schone Tomomi Tamagawa in k_a_g_e verstild om haar eigen as door slechts twee, soms drie lichtbronnen aangelicht. Vastgekleefd aan een zwart vierkant werpt ze zich met snelle krachtige penseelstreken op de grond en haar schaduw is dan nog het enige zichtbare bewijs van haar lichamelijke aanwezigheid. In het halfdonker horen we ruwe en lyrische celloklanken. Tomomi’s ranke lijf hangt als aan een zijden draadje, beroerd door de gelaagde fluweelzachte streken en de lange uithalen van Gábor Hartyáni.

We zijn getuige van een intiem pas de deux, waarbij stoutmoedig een liefdesdans ontspringt op een kortstondig lichtvoetig scherzo. Schaduwen op de muur torenen erboven uit, waarbij de simultaan bewegende zwarte silhouetten zich lijken te verzetten tegen de zwaartekracht om van haar los te willen breken en door te reizen naar een andere dimensie. In deze schaduwdans van geprojecteerde gestes en kleine schone observaties van verwondering is de jeugdige kracht van een broos leven en bedekte triestheid even ijl als aanwezig, net als zijzelf.
In k_a_g_e wordt de horizontaal cirkelende schaduw sterk zingtuiglijk verbeeld. De schaduw in de performance My Father Was A Terrorist is juist metafoor van een fysiek ascetisch transformerende kracht.

Een sportief geklede man zet een digitale klok aan en het wegtikken van de tijd begint.
45 minuten lang, met op en neer gaande sprongen, zet Igor Vrebac in op een reis in de tijd. Terwijl zijn adem zwaarder wordt en zijn lichaam steeds meer bezweet raakt, geeft hij met enkele woorden het mystieke raadsel van zijn gespring betekenis en vorm. Innocence, Devotion en Fanatism komen als opeenvolgende stadia tot climax wanneer hij met een T-shirt over zijn hoofd getrokken, in de eindeloze op- en neerwaartse beweging, zijn armen de even denkbeeldige verticale as horizontaal laat doorkruisen. Het lichaam als fetisj van het zelf verklaard heiligdom.

Als dezelfde man –  in spijkerbroek en T-shirt gekleed en nog altijd springend – met gelukzalige gelaatsuitdrukking eindigt op What is Love van Haddaway, is hij zichtbaar opgelucht.

 

credits

alle foto’s door Ilse Frech
Amsterdam Fringe Festival
k_a_g_e: ma 5, di 6 september
Van Igor Vrebac is de voorstelling Macho Macho te zien op za 10, zo 11 september

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *