Dans in het donker

In het theater zit je meestal in het donker. Daar op het podium, waar de voorstelling zich afspeelt, daar zijn de lampen op gericht. Een dansvoorstelling bijwonen waarbij het podium voor het merendeel van de tijd donker blijft, dat is nieuw voor mij. Een aantal jaar geleden begon een stuk van Anne Teresa De Keersemaeker (Keeping Still part II) in het pikkedonker, maar gaandeweg de voorstelling werd het lichter.

tbp2

Maar niet in The Black Piece van de Vlaamse choreografe Ann Van den Broek. Daar is het niet alleen goed kijken, maar vooral goed luisteren. Gefocust en gespitst ben ik. Ik hoor geknisper, gekraak en geschuifel. Hier en daar een gemene lach. Dan zie je schaduwen voorbij rennen en dan weer wordt een mens even beschenen. Wat doet hij? Lastig te zien in het donker. Mijn ogen beginnen te wennen. De choreografe en een cameraman lopen over het podium de dansers achterna, belichten en filmen delen van hen. De live-projecties verschijnen op groot scherm. Best The Blair Witch Project-achtig. Het blijft niet meer de hele tijd donker, maar het spaarzame lichtgebruik houdt het spannend. En de dans is weergaloos.

 

Vanavond is The Black Piece wederom te zien in de Stadsschouwburg. Nu in het kader van 21 for the road.

Credits
foto’s: Maarten vanden Abeele

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *