Een weekend vol liefde

Mensen die mij kennen weten het: ik heb een crush op Typhoon. Die glimlach, hoe hij op blote voeten op het podium danst, zijn energie, zijn gevoelige nummers. Zijn muziek is heel poëtisch en hoewel ik zijn teksten niet altijd helemaal begrijp, zetten ze mij toch aan het denken. Ik heb zijn nummers al honderden keren beluisterd en zo nu en dan ontdek ik weer nieuwe betekenissen.

Maanden geleden kocht ik daarom met een vriendin tickets voor zijn theatertour Moro Lobi (Meer Liefde). Een week van tevoren zag ik dit fragment van Volle Zalen. Geen grote titanenband, maar slechts drie muzikanten. De intieme setting maakte mij direct enthousiast. Samen met zijn persoonlijke verhalen zou dit een totaal ander concert worden dan de andere die ik van hem gezien heb. En dat is maar goed ook, want het eindejaarsconcert in Paradiso is voor mij niet meer te overtreffen. Het concert was toen uitverkocht en de zaal was gevuld met allemaal liefdevolle mensen. Bij het nummer Zandloper sprong en danste iedereen, onvergetelijk!

Omdat veel voorstellingen van Moro Lobi al uitverkocht waren, zijn we naar Almere afgereisd. Hier was de zaal gevuld met een heel gemixt publiek. Moro Lobi is bijzonder, intiem en zeker de moeite waard – ook als je (nog) geen fan bent. Naast de nummers van zijn plaat Lobi da basi vertelt Typhoon over zichzelf, zijn ego, de liefde, en maakt hij af en toe een grapje over voetbal of politiek. Maar hij probeert vooral een boodschap mee te geven aan de bezoekers in de zaal. De belangrijkste les van de avond: als het om liefde gaat, nooit opgeven en altijd blijven oefenen.

Met deze gedachte in mijn hoofd wandel ik de volgende dag het Stedelijk Museum binnen voor de expositie De verliefde camera van Ed van der Elsken. Lisa en ik waren vorige maand bij de opening van deze expositie, maar toen was het zo druk dat we de expositie uiteindelijk niet eens gezien hebben. We stonden op de openingsavond verschillende keren in de rij. Buiten, bij de garderobe en nog eens op weg naar de expositie zelf (een soort Efteling-gevoel). We gaven het op en zijn rechts afgeslagen naar de Tinguely-expositie, waar het lekker rustig was.

Nu waagde ik – samen met twee vriendinnen – een nieuwe poging. Het was nog steeds druk, maar we hoefden niet in de rij te staan. Leve de (gratis) audiotour, want zaalteksten zijn lastig te lezen met al die mensen. De expositie was grotendeels chronologisch en per land of stad ingedeeld, lekker overzichtelijk! Bij Ed van der Elsken denk ik direct aan straatfotografie van Amsterdam, maar hij reisde heel de wereld over. Dit zorgde voor veel verschillende sferen in de foto’s. In al zijn foto’s weet hij een bijzondere blik te vangen die je doet afvragen wie diegene op de foto is. Volgens mij heeft die Ed wel veel geoefend met de liefde.

Na afloop lopen we in het zonnetje naar Corner Bakery, een fijne plek voor ontbijt of lunch met heerlijke pannenkoeken en home made milkshakes op de kaart. We drinken cappuccino met red velvet cake terwijl we praten over de liefde.

 

—-
In april staat Typhoon in De Kleine Komedie in Amsterdam, helaas is het uitverkocht. Houd ticketswap in de gaten! En anders geduld hebben tot 2018 wanneer hij gaat toeren met Amsterdam Sinfonietta. Bekijk hier de speellijst.

De verliefde camera is nog tot en met 21 mei 2017 in het Stedelijk Museum te zien.

 

credits
foto Typhoon: Ferdi Damman
foto De verliefde camera: Ed van der Elsken, Meisje in de metro, Tokio (1984) Nederlands Fotomuseum / © Ed van der Elsken / Collectie Stedelijk Museum Amsterdam

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *