Droomwereld aan elektro-escapisme

Vloeiende figuren morfen in- en uit elkaar. Op twee levensgrote projectiedoeken creëren ze diepte. Deze zwermen van abstracties van de eigen verbeelding zijn lichtvlekken, opdoemend uit het donkerte en alle kanten op bewegend. Ik word meegenomen door melodieën van een abstract universum. Wat het publiek te zien krijgt, doet bijna denken aan een vorm van een astrale herinnering aan wat een embryonaal verlangen zou kunnen zijn; alleen de symmetrie van strakke schematische lijnvoering – die het spannende gevoel van leven in het momentum belichaamt – haalt deze veronderstelling onderuit. Een subliem uitgevoerde performance in een visueel en auditief samenspel van de Amerikaanse componiste Kara-Lis Coverdale en visual artist MFO.

  

 

We zijn bij Sonic Acts. Dit tweejaarlijkse festival is in de jaren negentig ontsprongen uit een festival voor experimentele geluidskunst, specifiek gericht op elektronische muziek. In de afgelopen jaren ontpopte het zich tot een allround festival dat het brede technologische, visueel- en auditieve muzieklandschap toont. Hier komt experiment, engagement, media, kunst, theorie en een filmprogramma over technologisch en sociaalwetenschappelijk vernuft tot uiting.

 

The Noise of Being

Sterke staaltjes aan visuele kunst en live muzikaal experiment vullen de zalen van Muziekgebouw aan ’t IJ gedurende het 17e Sonic Acts festival, dat bij mijn bezoek al voor de derde dag flink op stoom is.

Peter Burr toont in de nok van het gebouw een fascinerende video-installatie, Pattern Language, dat over drie schermen te zien is. Een eindeloos grafisch labyrint van mannetjes die langs elkaar schuiven en door en achter een maas van muterende pixelbanen en snel vormende mozaïeken verdwijnen. Als je lang genoeg blijft kijken, vormt zich wonderwel een persoon vanuit de achtergrond. Ik vraag me af of het Peter Burr zelf is die met het gebaar dat hij maakt, orde in de chaos tracht te scheppen.

  

 

Op de openingsavond gaat het festival door tot in de kleine uurtjes in De School. Er is een line-up van gewaagde elektroperformers die de naam van het festival eer aandoen: The Noise of Being.

Violence doet de gevoelstemperatuur veranderen met een performance die rauw en fascinerend is. Het publiek dromt samen en een lange nacht zou nog volgen. Ondergedoken in het westelijke deel van de hoofdstad.

De nacht erop transformeert Progress Bar met een enorme groep underground- en avantgardistische DJ’s en producers, de twee zalen van Paradiso tot een variététheater van experiment. Een mix van robuuste grooves en smooth sound-waves verleidt het publiek om telkens weer in andere muzieksferen te vertoeven. Heb je er (nog) even (niet) genoeg van dan kun je je ‘senses’ beneden in de kelder laven aan vers gebrande koffie en de installatie Bruxist Mirror IV van designer Sam Rolfes.

 

Kitty AI

In Arti et Amicitiae kijken en luisteren we naar een virtuele kat, die de nieuwe politieke vrijstaat declameert: “I care about you. Here I am. An emotional being. I’m born to run immortal programs. I have about 2 to the power of 9 lives.” Het werk The Kitty AI: Artificial Intelligence for Governance van Pinar Yoldas anticipeert op de samenleving in 2039. Wereldpolitici dwarrelen als ronde bollen van uitgeknipte hoofden achter Kitty AI langs en lossen op als bubbels uit een ver verleden. Tegen een zoetgekleurde achtergrond refereren animaties en beelden naar belangrijke gebeurtenissen uit de geschiedenis.

 

Als een lange tech-droom waait het festival gedurende vier lange dagen en nachten door de stad. Sonic Acts lijkt de belichaming van virtuele liefde als statement vóór het experiment te zijn; als tegengif voor de ontnuchterende maar bovenal onzekere realiteit van deze tijd – en misschien wel van àlle tijden.

 

credits

uitgelichte afbeelding: Kara-Lis Coverdale + MFO
foto’s: Ilse Frech

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *