Op zoek naar geluk

We zoeken allemaal naar dat wat je gelukkig maakt, voor de rest van je leven of voor heel even. Als we deze tocht niet meer maken, wat blijft er dan voor ons over? Leegte, verveling en tot slot de dood, want je weet: ledigheid is des duivels oorkussen. Dus hop, op zoek naar wat geluk. In mijn geval in een cultuurhuis.

In de bioscoop nam Bridget Jones mij mee op zo’n reis naar voorspoed. De niet zo perfecte maar perfect menselijke mens met een groot warm hart krijgt in de film een kind, maar van wie? Als ik nu aan de beginscène denk, waarin Bridget haar verjaardag in haar eentje viert door mee te rappen met Jump Around, dan voel ik alweer de steken in mijn buik van het lachen opkomen. Tijdens de film ontsnapte er af en toe een kleine ‘ach’ uit mijn mond, bijvoorbeeld wanneer de zo oprechte Mark Darcy weer in een ongemakkelijke situatie beland. Ik leerde verder dat algoritmes via opgelegde matches in de liefde niet direct hoeven te leiden tot de uitkomst het grootste geluk – overigens wel tot groot plezier. In je leven kun je keuzes maken door bepaalde matches niet bij elkaar op te tellen, maar juist opzij te zetten. Ga de film zien in een bioscoop bij jou in de buurt, of wacht een jaar of wat totdat hij op tv wordt uitgezonden zodat je metmet opgetrokken knieën op de bank, een glas wijn binnen handbereik en warme sokken aan, kunt kijken.

 

Van Bridget Jones naar de voorstelling Olie van Het Nationale Toneel is fysiek gezien slechts een kleine stap. Van Tuschinski bij de Munt naar het Compagnietheater op de Kloveniersburgwal,van het witte doek naar de vlakke vloer. Een paar weken geleden was dat theater nog het hart van het Fringe Festival waar we mooie voorstellingen hebben gezien.

De sfeer van de film en van de voorstelling verschillen immens. Bij Bridget is er veel luchtigheid, op het toneel is de stemming zwaar. Maar wat beide producties gemeen hebben is de zoektocht naar geluk en zaligheid. Alhoewel, hoofdpersonage Eva – gespeeld door Tamar van den Dop – ziet er behoorlijk ongelukkig uit. Haar man daarentegen is vastbesloten om geluk te vinden. Samen bevinden ze zich in een land waarin olie het geluk is waarnaar wordt gezocht. Eva is bang voor het leven daar en verschuilt zich in huis.

olie-bart-grietens-41

Op toneel is de echtelijke woning verbeeld door een uitvergrote houten vervoerskist, een gigantisch grote zwarte ballon hangt boven de bank waar Eva lethargisch haar dagen slijt. Zij vindt alleen haar geluk nog in de fles. Gomua, de huishoudster, probeert haar hier, in opdracht van de echtgenoot, met dappere pogingen vanaf te houden. De scènes met de twee vrouwen zijn krachtig neergezet. Ondanks dat de hulp continu wordt afgeblaft door haar bazin, blijft ze elke dag haar zelfgestoofde en door Eva walgelijk gevonden kip meenemen. Tamar van den Dop kende ik nog niet in de rol van een bitch, een vrouw die het zeer fijn vindt om met haar intelligentie te strooien. Je voelt je er oncomfortabel bij. Terwijl de huishoudster haar best doet om zich de Nederlandse taal eigen te maken – zij zegt staccato het gedicht van Marsman op, over brede rivieren enzo – lukt het Eva om in een razend tempo meer dan zestig woorden die het meest worden gebruikt in de Nederlandse taal op te lepelen. En daar en passant bij te zeggen dat dat toch niet zo moeilijk is. Maar het is duidelijk, ze is heer en meester. Misschien voelt ze zich daar wel gelukkig bij.

 

De voorstelling is in 2011 in première gegaan, maar is niets voor niets hernomen. Op dit moment zijn ze nog aan het toeren in Nederland, maar van 5 t/m 9 november is Olie weer te zien in Amsterdam.

Speellijst en tickets
Foto’s van Olie : Bart Grietens

Omdat hier het internet voor is: kijk nog even hoe James Corden auditie doet voor Bridget Jones’ baby.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *