Hoe ik (niet) een fantastisch fotograaf zal worden

Vroeger dacht ik nooit aan de fotograaf die een foto maakte. Een foto was een losse entiteit waar verder niemand iets mee te maken had. Toen fotograferen steeds meer een onderdeel werd van het dagelijkse leven ging ik steeds meer nadenken over de verantwoordelijkheid van een fotograaf. In eerste instantie vanuit een onzeker puberbrein dat niet wil dat er op een puistje wordt ingezoomd, later ook over het maken van en het kijken naar paparazzifoto’s. Met deze blog zijn daar ook weer nieuwe vragen bijgekomen: vind ik het oké om andere mensen op de foto te hebben die ik op Instagram plaats? Wanneer zit ik hen dwars als ik een foto maak? En wanneer zit ik mijn eigen ervaring in de weg als ik een foto maak? In filmhuis Lab111 ga ik op onderzoek uit.

Als ik aankom zit Josje al aan de wijn in Strangelove, het nieuwe superhippe restaurant van Lab111. Een goed idee en ik bestel hetzelfde voordat ik terugloop naar de kassa om de kaartjes op te halen. Het duurt even voordat de reservering gevonden is en als de kassa dan zover is, besluit de printer ermee op te houden. Geen probleem, we krijgen handgeschreven kaartjes mee wat alleen maar toevoegt aan de charme van de plek. Het is een dinsdag en niet bijzonder druk. Een ideale avond om een beetje te hangen en wat na te denken. We nestelen ons, met wijn nog in de hand, voor in de zaal voor het inleidende interview met jonge fotograaf Nick Helderman door Yuki Kho van Kunstkijken met Ko & Kho. Lab111 experimenteert voortdurend met verschillende programma’s – zoals Straight to Video – en biedt zo altijd bijzondere avonden aan.

De documentaire die we zo gaan bekijken gaat over fotograaf Harry Benson, een beroemde fotograaf die al meer dan zestig jaar iconische foto’s maakt. Zijn bekendste foto is waarschijnlijk van The Beatles die middenin een kussengevecht zitten. Ietwat gegeneerd moet ik aan Josje toegeven dat de foto mij totaal niet bekend voorkomt. De foto’s die hij maakt zijn indrukwekkend en in de documentaire komen scene na scene celebrities voorbij om hun liefde voor de meester te uiten. Ik kom er niet achter of ik de man sympathiek vind. Hij is grappig, neemt zijn werk serieus en durft eerlijk te zijn, maar elke vorm van kritiek wordt door Benson en de filmmakers in de kiem gesmoord.

 

Net als Harry Benson fotografeert Nick Helderman veel (rock)bandjes. In eerste instantie vooral als tourfotograaf en inmiddels steeds vaker voor uitgebreide shoots. Ook hij spreekt vol bewondering over Benson en hoe graag hij net als hij zou zijn. Alles aannemen, je vak blijven uitoefenen (Benson is inmiddels ver in de 80 en fotografeert nog steeds) en de beste foto’s maken. Ik snap het, echt. Maar was Benson niet ook een van de fotografen die de eerste paparazzifoto’s maakte en onze obsessie met beroemdheden heeft gestimuleerd? Moeten we hem dankbaar zijn dat hij iconische foto’s heeft gemaakt bij het overlijden van Robert F. Kennedy of bekritiseren dat hij op een moment van intense paniek en extreem verdriet zijn camera pakte.

We hebben het er nog lang over na afloop met een tweede glas wijn en water (het blijft een dinsdag). Mij wordt duidelijk dat ik niet die persoon wil zijn die een gepensioneerde actrice fotografeert als ze bij haar huis gaat zwemmen, of lachend de cocaïne onder iemands neus aanwijst. Misschien is dat ook precies de reden waarom ik nooit een fantastische fotograaf zal worden en Harry Benson en Nick Helderman dat wel zijn.


Lab111
: elke dinsdagavond Docu Dinsdag met twee documentaires

 

credits

uitgelichte afbeelding: Harry Benson, Los Angeles, Ethel Pleads on Kennedy’s Behalf, 1968
Harry Benson, Beatles pillow fight, Paris, 1964
Nick Helderman, On tour with traumahelikopter, Palm Springs, CA, 2013.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *