Vrijheidsmaaltijd

Een van de vele activiteiten op het programma van het Amsterdams 4 en 5 mei comité is de Vrijheidsmaaltijd. Op verschillende plekken in Amsterdam wordt eten aangeboden. In kerken, musea, buurtkamers, hotels, boten en andere plekken kun je aanschuiven. Je betaalt meestal een klein bedrag of helemaal niets. Zoals in Noord, waar de grootste Vrijheidsmaaltijd plaatsvond. Aan tafel kwamen daar verschillende sprekers: filosofen, vluchtelingen, migranten en Nederlanders. Elders kon je voor 25 euro een stuk op een boot door Amsterdam varen. Kenners gidsten je langs bijzondere, historische plekken die met de Nederlands-Indische geschiedenis te maken hebben. Onderwijl genoot je van een Indische Vrijheidsmaaltijd.
Ik werd door een vriendin die bij DutchCulture de Vrijheidsmaaltijd organiseerde gewezen op hun event. In het pand met marmeren gangen aan de Herengracht kreeg je een viergangenmaaltijd en ontmoette je vier kunstenaars in vier verschillende ruimtes. De eerste gang is linzensoep.

Erbij wordt vrijheidsbrood geserveerd. vrijheidsbroodHet brood is ontworpen door Marije Vogelenzang en werd dit jaar voor de derde keer gebakken door Mama de bakkerij. We eten het bij de Griekse kunstenaar Manolis Tsipos. Hij toont ons zijn werk ‘The Temptation of Saint Anthony: An Allegory for the Nation’. We horen hoe koningin Wilhelmina het Nederlandse volk via de radio toespreekt op het moment dat de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Tegelijkertijd zien we zien beelden uit de oorlogstijd. Als ‘ondertiteling’ komen delen tekst voorbij, geïnspireerd op Flauberts boek De verzoeking van de heilige Antonius, waarin demonen de kluizenaar Antonius bezoeken. Nadat Manolis ons wijn heeft ingeschonken zingt hij op aandoenlijke wijze een Grieks lied. Daarna word ik geblinddoekt meegenomen naar de tuin en moet ik erop vertrouwen dat mijn begeleider mij niet laat struikelen over opstaande tuintegels.

img_6606.jpg
Na de soep horen we het verhaal van Céline Talens‘ oma, die van een Japanner zwanger raakte tijdens de bezetting in Nederlands-Indië. Gekleed in haar oma’s trouwjurk neemt Céline ons mee naar de tijd waarin haar oma leefde. We zitten op zolder op kussens en krukjes geboeid te luisteren naar de wonderlijke geschiedenis. Ik hoop dat deze korte performance op zolder een volwaardige voorstelling wordt. Een beetje raar dat we daarna in het kantoor van het Blockbusterfonds voor grote culturele projecten, parelcouscous eten.

Renzo Martens

Kunstenaar en filmmaker Renzo Martens heeft het hart op de goede plek. Met zijn Institute for Human Activities probeert hij de economie in de Congolese binnenlanden met kunstprojecten te versterken. Hij vertelt over hoe belachelijk hij het vindt dat de plantagemedewerkers slechts met 19 dollar per maand moeten zien rond te komen, terwijl de mannen van Unilever dik aan hun opbrengst verdienen. Of over dat er vet wordt geïnd met kunst over de armoede van diezelfde plantagearbeiders, maar dat zij zelf niets ermee verdienen. Daarom laat hij ze zelf kunst maken, de opbrengst gaat regelrecht terug. Het is een heel verhaal, zoveel dat we geen tijd hebben om onze rijst, gegrilde groenten en falafel op te eten.

img_6604.jpgWe nemen ons bord mee naar de volgende kunstenaar. Die zit in het kantoor van TransArtists. Ik zie er stoelen staan uit mijn arbeidsverleden bij het Vormgevingsinstituut. Dat is ook raar. Dan herinner ik me de Piet Hein Eektafels die beneden in de tuin staan, ook die komen daar vandaan. Mooi om bij die herinnering volksliederen te horen, gespeeld door de Albanese cellist Martin Grudaj. Hij vertelt grappige verhalen over de liedjes en ik zit zo dicht bij hem, dat ik zijn strijkstok kan aanraken. Als we ons bord hebben leeg gegeten, mogen we eindelijk een brownie en een dikke plak bananencake. Terwijl we een kopje thee drinken, strijkt Martin nog wat Bach weg. En dan loop ik over de marmeren gang weer naar buiten.


credits
inzetfoto’s: Cees de Graaff/DutchCulture

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *