‘The Whole White World’

Je zat net nog thuis te genieten van je Chili French Fries, klaar om naar het theater te gaan met een kaartje dat je gratis van je collega hebt gekregen. Je kijkt nog heel even snel online hoe lang de voorstelling duurt en of er een pauze in zit. De voorstelling duurt tot 22.45 uur (wow laat) en heeft een pauze. De voorstelling begint om 19.30 uur. Je kijkt naar de klok. Het is 19.25 uur. Je kijkt naar het kaartje, er staat 20.00 uur. Shit. De voorstelling is vervroegd en door het weggeven van het ticket is de informatie niet bij mij terecht gekomen.

Ik kijk naar mijn frietjes die nog niet half opgegeten zijn en moet een beslissing maken. De voorstelling mislopen omdat ik nu eenmaal toch te laat ben of toch gaan en erop wagen dat ik nog binnen kom.
Ik doe het laatste en prijs mezelf voor mijn doorzettingsvermogen. In de Stadsschouwburg laten ze mij en enkele andere laatkomers alsnog naar binnen. Het eerste half uur heb ik spijt. Ik kan niet aarden in de voorstelling. Het publiek lacht, maar ik begrijp de grapjes niet en zie alleen maar een flauwe scène. Mijn aandacht verslapt, ik doe mijn ogen even dicht, probeer me weer te concentreren, probeer het Duits te verstaan zonder de boventiteling te lezen, en geef dat weer op. Ik lach ook, soms, en probeer de interessante dingen eruit te halen. En dan ineens lopen er vijf Afrikaanse mannen over het podium. De sfeer op het podium én in de zaal wordt doorbroken en mijn aandacht is er weer bij.

schiffdertraeume - The Cultural LifestyleSchiff der Traüme start met een orkest dat op een afgehuurde cruise afscheid neemt van hun overleden dirigent. Het is decadent en de meningsverschillen zijn arbitrair en daarmee herkenbaar. De rust op de boot wordt verstoord wanneer de schippers verplicht zijn vijf verstekelingen aan boord te nemen. De mannen zijn gevlucht uit Afrika om de Europeanen te helpen. De Europeanen zijn depressief, er is een gebrek aan mannen, en zo noemen zij nog enkele andere problemen die zij komen oplossen.

Schiff der Traüme probeert geen antwoorden te geven op de huidige vluchtelingencrisis. Er worden veel vragen gesteld. Er wordt liefde getoond, onbegrip, maar ook angst. Telkens wanneer je je comfortabel gaat voelen in een standpunt dat wordt verbeeld, toont regisseuse Karin Beier (van Deutsches Schauspielhaus Hamburg) een andere kant. Het is een verademing om naar een voorstelling te kijken die niet vol zit met politieke correctheid, maar die ook niet baldadig tegen alles aanschopt.

Na de voorstelling vertrek ik gelijk naar huis om mijn frietjes op te eten. Vergelijk mezelf met de orkestleden die in de eerste helft nog zo naar binnen zijn gekeerd en met zulke kleinzielige dingen bezig zijn. Vier uur geleden kon ik alleen maar vloeken dat ik te laat was en nu stroomt mijn hoofd over van gedachten over de wereld en het theater en alles en niks.

 

Credits

Foto: Matthias Horn
Recept Chili Cheese Fries: De Groene Meisjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *