Silver en de Chinees

Een kop in de krant trekt direct mijn aandacht: “Goede kunst en lekker eten”. In het artikel wordt gezegd dat een goede kunstbeurs niet zonder een goede aankleding kan, en daar hoort goed eten bij. Ja, zo win je de gunst van het volk: geef ze brood en spelen, lekker eten en fijn vermaak. Onlosmakelijk verbonden eigenlijk: voedsel en cultuur. Dat is dan ook de reden dat eten – en alles wat daarmee samenhangt – vast onderdeel is van een Cultural Lifestyle. In deze blog geef ik je een kijkje in mijn culturele en culinaire leven.

 

Omnivoor

In de dagen rond het einde van het jaar verslind ik cultuur alsof ik niet zonder kan. Als culturele omnivoor ga ik van film naar theater, van concert naar dansvoorstelling, lees ik eindelijk Joe Speedboot van Tommy Wieringa uit en ook Elle magazine, en wat kranten die nog ongelezen op een stapel liggen. Tussendoor eet ik heerlijk. Ook op culinair gebied ben ik een alleseter. Alleen de okra laat ik graag aan mij voorbijgaan. Het is een snoskommer, een slijmerig geval, die de GVR van Roald Dahl gedwongen moet eten.

Tussen kerst en Oud en Nieuw bezoek ik een van de laatste voorstellingen van Niet Meer Zonder Jou in Theater Bellevue. In de Smoeshaan drink ik vooraf cappuccino en eet er een canoli bij, terwijl ik op mijn vriendin Ilse wacht. Daarna moeten we onze schoenen uitdoen, slofjes aantrekken en plaatsnemen op een wit zacht tapijt. Grote kussens steunen ons in de rug. Een ongedwongen sfeer is direct gezet. Het publiek is getuige van een gesprek tussen actrice Nazmiye Oral met haar moeder. Het gaat over vrijheid en onvrijheid in de Turkse cultuur, over onbegrip en schaamte. Maar vooral over de relatie tussen moeder en dochter. Het raakt me tot op het bot. Nazmiyes moeder spreekt Turks om zich beter uit te kunnen drukken. Zou mijn moeder dat ook kunnen in haar eigen taal? Zal ik eens met haar praten met een tolk erbij? Na afloop praten we lang na in Café Americain met koffie en taart.

Het nieuwe jaar begint goed met een sappig hert en een panna cotta waarin citroengras zit, bij de opperbeste Chang-i, pal naast het Concertgebouw. Het restaurant serveert de Chinese cuisine. Laat je niet afschrikken door de luxe uitstraling van de zaak en vraag naar het concertdiner – 3 gangen voor € 34. En is de drempel qua ambiance en prijs toch iets te hoog, dan bestel je via foodora een paar voorgerechten en maak je er zelf wat extra nasi bij.

 

In het Concertgebouw lopen pop- en klassieke muziekliefhebbers gebroederlijk naast elkaar naar binnen voor het concert van Rufus Wainwright en Amsterdam Sinfonietta. Het Amsterdamse ensemble werkt in het programma Breder dan Klassiek met een artiest van buiten het klassieke circuit. Rufus paste met zijn theatrale verschijning perfect op het grote podium. Met schijnbaar groot gemak neemt hij je mee op een persoonlijke reis met liedjes en stukjes aria over leven en dood. De strijkers waren hem gewillig en streken rustig mee. De volgende dag zit ik met tranen in mijn ogen achter de computer met Rufus op repeat. ‘I’m so tired of you, America’ (Going to a Town). Het concert heeft mij onbewust meer gedaan dan ik vermoedde. Een paar dagen erna zagen we hoe Rufus een broodje bestelde bij IPO waar wij op dat moment werkoverleg hadden. Dan is hij weer gewoon een klant zonder de betovering. Toch vind ik dat niet erg.

 

Rotterdam

Voor de niet te missen solovoorstelling Helpdesk van Wunderbaum reis ik naar Rotterdam, het zou wel eens de laatste kunnen zijn. “Meesterlijk subtiel verliest [Wine] Dierickx zich in haar rol van biechtmoeder, callgirl en zorgslavin”, schreef De Standaard. Ik ben gek op theater op onverwachte locaties en kocht het allerlaatste kaartje. Op de Kop van Zuid staat De Rotterdam, een pand met 44 verdiepingen, ontworpen door architect Rem Koolhaas. Ultrasnelle liften brengen ons naar een lege ruimte, hoog bovenin het pand. Dierickx verbluft ons met haar spel. En het uitzicht over Rotterdam is magnifiek.


 

Eerder op de dag lever ik, voordat ik de trein in stap verse meringues af voor een proeverij met stikstofijs en drink ik een soja latte bij Exki op het station. Ik vertrek eerder naar Rotterdam om de film The Waterboys te zien in LantarenVenster, een film- en muziekplek op een nieuwe locatie aan de Maas. We noemden hem al eerder in een TCL-weekendtip. De film roept de vraag bij me op of ik wel zo’n vader zou willen.. Een vreemdgaande slapjanus.

Door het volle programma moest ik helaas de lunch overslaan. Na de film heb ik dan ook razende honger. Als groot liefhebber van alles wat met eten te maken heeft, zou de Markthal de aangewezen plek moeten zijn om mijn honger te stillen. Hongerig loop ik alle restaurants af. Ik kies voor calamaris en friet met kefalograviera, een licht pittige Griekse kaas. En met een tas vol kruiden, waaronder vadouvan (Franse kerrie), en een pot zwarte bonenpasta loop ik de Erasmusbrug over voor Helpdesk.

 

Silver en de Chinees

 

De avond erna kijk ik met Nicole en Jonne naar hangende Pekingeenden bij Taste of Culture. Een toepasselijke naam als je lekker eten met een voorstelling in de Stadsschouwburg combineert. Het restaurant zit in de Lange Leidseswarsstraat. We bestellen er een schaal met verschillende dim sums en knapperige loempiaatjes, de eend met pannenkoekjes en een gerecht met kip en groenten. Daarna lopen we naar het vierde balkon van het theater. Vaker zitten we op de eerste of tweede rang, maar deze plek, hoog boven iedereen, is eigenlijk prima voor een dansvoorstelling waarin veel te zien is, zoals in Silver van Nanine Linning. Deze Nederlandse choreografe leidt in Heidelberg, Duitsland met veel succes haar gezelschap. Linning combineert dans, speciaal gecomponeerde muziek, bijzondere kostuums en kunst in een performance over de invloed van technologie op de mens. We zien dansers zonder gezicht met dezelfde pruik en dezelfde zilveren strakke pakjes aan. Ze bewegen als robots. De echte mensen daarentegen zijn naakt en kwetsbaar. Wie overwint? Silver is spectaculair, de dans is knap en krachtig. Het toneelbeeld waanzinnig. Kijk zelf maar.

 

Snert & Soof & Swingen

Na een lange werkdag vind ik niets lekkerder dan naar het Westergasfabrieksterrein te fietsen om op een stoel neer te ploffen in Bioscoop Het Ketelhuis. De zalen en de bioscoopstoelen zijn er fijn. En heel belangrijk: ze serveren er goeie soep. Het is winters weer en de erwtensoep staat weer op het menu. Deze zit vol erwt, rookworst en spek. Met een kop thee of een biertje en een plastic zakje met een assorti old school schepsnoepjes, zoals banaantjes, kun je relaxed in een zachte stoel zitten en genieten van avonturen op groot scherm. De erwtensoep is een goede bodem voor Soof 2. Een film waarin alles voor mij samenkomt: cultuur, veel eten (Soof heeft een restaurant en kookt en bakt – zie de uitgelichte afbeelding voor een Ghost-moment. Kok Bauke tovert wonderschone vegetarische gerechten uit de pannen, terwijl concurrent Anna slechts muffige boerenkoolsmoothies nuttigt), mooie en lieve mensen, humor, verdriet, en behoorlijk wat liefde. We hebben het allemaal nodig. En dans! Jah krijgt iedereen aan het wobbelen. ‘ Jodge me niet. Ik leef m’n leven zoals ik dat wil’. Ja, met soep, brood, dim sums, film, muziek, dans en theater, kom ik mijn leven wel door.

In het Ketelhuis draait Soof 2 nog steeds, net als La La Land met Ryan Gosling en Emma Stone: ultieme feelgood met uiteraard liefde, dans, zang en jazz.

 

credits
uitgelichte afbeelding uit Soof 2 met Lies Visschedijk als Soof en Achmed Akkabi als wonderkok Bauke
foto Rufus Wainwright: Amsterdam Sinfonietta
foto meringue met stikstof: The Food Line-Up

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *