Wie is die andere?

Als je naar de Stadsschouwburg gaat en je hebt niet veel tijd, dan kun je ook prima in hun Brasserie eten (of check onze eettips). In het kader van het project ‘Lieve Stad’ kookten mama’s van Mama’s Koelkast hun lekkerste eten voor het theaterpubliek. Met een paar TCL’ers at ik voor de voorstelling een bord vol lekkers uit het Midden-Oosten en uit Suriname, wat een grappige mix is. Gelukkig eten we alles! Geroosterde aubergine met tomatensaus, hummus, fattoush, rijst met gedroogde vis, gekruide kip en gefrituurde cassave. Jammer dat we geen tijd meer hadden voor een toetje.

In een van mijn eerste TCL-blogs schreef ik over La voix humaine, de voorstelling waarin Halina Reijn in haar eentje de sterren van de hemel speelt. Een hele voorstelling lang heeft ze een gesprek met haar ex- geliefde. Dan weer lief en aardig, dan katterig en geïrriteerd, en ook boos en verdrietig. Uit alles schreeuwt een wanhoop die zijn weerga niet kent. Een wanhoop die je zelf nooit zou willen voelen. Zelfs een jaar na de breuk is zij er nog steeds kapot van.
Acteur, dichter en schrijver Ramsey Nasr zag de voorstelling ook en vroeg zich af wie die andere persoon was. Kunnen we zijn verhaal ook horen?

Ruim twee jaar nadat we La voix humaine hebben gezien, zien we de andere stem aan de lijn. Hij loopt in een kaal appartement met verhuisdozen. Net als Halina heeft hij een Adidas trainingsbroek aan. Mooi en verwarmend licht schijnt naar binnen. Via zijn laptop probeert hij contact te krijgen met de andere. ‘Hallo, hallo?’ Direct herken ik de beginscène van La voix en zie ik in gedachten Halina aan de andere lijn met de bakelieten telefoon in haar handen. Ze maken grapjes en praten vertrouwd met elkaar. Hij houdt zich bezig met vluchtelingen en is verrukt over zijn ooit opgeslagen kennis van het Arabisch. Nasr trakteert ons op Arabisch gezang. Verrast over zijn uitspraak en over de kwaliteit van zijn zangstem trekt hij ons mee in Midden-Oosterse sferen. In het programmaboekje lees je de vertaling: ‘Wat ik heb gezien voordat mijn ogen jou zagen is verloren tijd.’

Langzamerhand verandert zijn intonatie en gekeuvel mondt uit in gekef, geschreeuw en in hopeloosheid. De nutteloze gesprekken van de liefde. Je ziet de ergernis in zijn lijf zitten. Zijn nieuwe vriendin dartelt begripvol om hem heen, nu nog wel, want de telefoon die blijft maar gaan. Liefde sucks, en toch kunnen we er nooit genoeg van krijgen. Aan het einde van de voorstelling horen we toeterende auto’s. Vanaf straat echoën ze de zaal in. Het geluid is mij al sinds La voix humaine bij gebleven en geeft me een somber gevoel als ik de zaal uitloop.

De andere stem is nog t/m zondag 3 maart te zien in Stadsschouwburg Amsterdam, daarna is het nog te zien in o.a. Rotterdam en Den Haag. La voix humaine staat in maart in de Stadsschouwburg. Beide voorstellingen worden inmiddels al een paar jaar onafhankelijk van elkaar gespeeld. Het zou mooi zijn om ze eens op een avond na elkaar te kunnen zien, zoals eind maart in Antwerpen.

Speellijst De andere stem
Speellijst La voix humaine


credits
foto: Jan Versweyveld

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *