Studentenhumor

Twee weekenden na elkaar trek ik naar TOBACCO, een theater in de Nes, waar ik nog nooit eerder ben geweest in de Nes. Sinds mijn neefje bij de organisatie van het Amsterdam Studenten Cabaret Festival betrokken is, volg ik het festival. Maar toch miste ik het elk jaar. Dit jaar besloot ik het anders te doen en kocht ik gelijk tickets voor beide halve finales.

 

Bij de eerste halve finale is ongeveer mijn hele familie aanwezig. We nemen bijna de hele tweede rij in beslag en nestelen ons voor een avond lachen. Hoewel het een studentenfestival is, zijn de cabaretiers dat niet per se zelf nog. Wel zijn alle drie de jongens nog jong en voel ik me oud. Ik mis even mijn naïviteit en blinde enthousiasme , maar besef ook dat ik (gelukkig) een groot deel van mijn onzekerheden en bewijsdrang ben kwijtgeraakt. Ik lach veel, hoewel ik soms ook een wenkbrauw optrek bij seksistische of homofobe grapjes. Heeft ook dat met mijn leeftijd te maken? Of heb ik deze grapjes nooit leuk gevonden? Na de drie optredens stemmen we op onze favoriete halve finalist en volgt een optreden van Alex Ploeg. Alex vertelt dat hij 32 is, en hoewel ik daarmee feitelijk evenveel met hem scheel als met de eerste halve finalist, herken ik me een stuk meer in zijn verhaal: dat mensen om je heen kinderen krijgen en jouw hoogtepunt de ‘Intro overslaan’-knop op Netflix is.

Hoewel ik niet op hem stemde ben ik blij met de winst van Thjum Arts. Zijn optreden zat vol goede grappen en zat prima in elkaar, maar ik hoop dat hij in de finale nog iets onverwachts toevoegt.

 

Na de eerste halve finale maak ik me een beetje zorgen over de week daarop. In mijn enthousiasme met kaartjes kopen ben ik ook een beetje vergeten aan vrienden te vragen of zij mee wilden gaan en nu het eenmaal zover is, kan niemand meer. Hoewel ik wel vaker alleen naar theater ga, voelt zo’n cabaretavond op de een of andere manier toch anders. Misschien juist omdat humor zo persoonlijk is, is het fijn als je dat met iemand anders kan bespreken. Op de dag zelf zie ik op Facebook dat mijn jongste neefje heeft aangegeven dat hij vanavond komt en app ik hem gelijk of ik bij hem kan aanschuiven. Misschien zijn die onzekerheden toch niet helemaal verdwenen. Deze avond is een stuk gevarieerder. Naast de solo-act van Destin Sleutel, treed ook een vrouw op (hoezee!) en een duo met een meer klassieke ‘cabaret’-act. Bij het stemmen twijfel ik lang, maar gaat ook mijn stem naar winnaar Destin. Maar ik ben blij om te lezen dat het bestuur de Wildcard aan duo Roovers & Van Leeuwen heeft gegeven.

 

 

De finale op 25 mei in DeLaMar moet ik helaas missen. Jammer, want in de tussentijd gaan de halve finalisten nog aan de slag met begeleiding en hebben ze de tijd om hun voorstelling bij te sleutelen. Ik ben heel erg benieuwd wat daar het resultaat van gaat zijn. Wie er met de jury- en de publieksprijs vandoor gaat, durf ik niet te zeggen. Ik hoop dat ze allemaal wereldberoemd worden en ik dan kan zeggen: ‘ah ja, bij die naam rinkelt wel een belletje. Volgens mij zag ik hem nog in klein theater in Amsterdam samen met allemaal studenten. En nu staat ‘ie een week lang in een uitverkocht Carré? Toe maar, toe maar.’

Waarom ik over een paar jaar als een oma klink, weet ik ook niet precies. Misschien om het leeftijdsverschil met de studenten nog maar wat extra invoelbaar te maken. Want hoewel ik het soms mis, student zijn hoef ik toch echt niet meer. Ik werk door naar mijn eigen hoogtepunt van 2018 en sla in de tussentijd alle Intro’s over.

 

Op 25 mei om 20:30 vindt de finale van het Amsterdams Studenten Cabaret Festival plaats in DeLaMar. Er zijn nog kaarten beschikbaar.

 

credits
Fotograaf: Nick Schellingerhout / Anonymous Gentlemen
Uitgelichte afbeelding: Roovers & Van Leeuwen
Foto tekst: Destin Sleutel met presentator Tom Sligting

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *