Schuifelen met je verkering

De eerste serieuze dansstappen zette ik op verjaardagsfeestjes en bruiloften. In mijn familie werd er vaak gedanst. En dat konden we heel goed. Disco, soul, funk. Ik herinner me dat ik een keer speciaal voor een dansfeest van mijn tante (die is maar een paar jaar ouder dan ik) vlechtjes in m’n haren liet zetten en in plaats van elastiekjes werd er aluminiumfolie gebruikt. Een duidelijk geval van ‘cultural appropriation’. In die tijd was ik ook fan van reggaemuziek en de bijbehorende stijl. Tijdens de lagere schoolperiode waren ook mijn mede-klasgenoten in voor dansfeestjes. In een vlakbij de school gelegen honk werd er op woensdagavond wel eens een dansavond georganiseerd. Ik was er als de kippen bij om de dansvloer te veroveren met mijn snelle moves. Maar eigenlijk was schuifelen met je verkering het hoogtepunt van de avond. In die tijd ontwikkelde ik mezelf tot volleerde discoganger, maar dan in het grotere speeltuinhuis. Voor de echte discotheek was ik met mijn elf jaar oude dansbenen nog veel te jong. Op vrijdag stonden we in twee lange rijen naar elkaar toe te dansen op soulklassiekers als ‘Funkin’ for Jamaica’ van Tom Browne en Stevie Wonders ‘Master Blaster Jammin’. Daar kon je alle sores die je als prille tiener had, wegdansen.

Waar je ook goed je problemen kwijt kan raken is in het danslokaal van Le Bal. In deze recente voorstelling van regisseur Jakop Ahlbom danst een groep mensen een eeuw weg. Ze onttrekken zich aan – of doen in ieder geval een dappere poging daartoe – de ellende die oorlogen en maatschappelijke problemen met zich meebrengen. Ze blijven dansen, met en zonder elkaar.

Ik zag de voorstelling in de schouwburg in Haarlem en de reacties van het jonge en oude publiek waren leuk om te horen. Van ‘Wat een vette voorstelling!’ tot ‘Zo herkenbaar allemaal’. Een mevrouw zei tegen haar vriendin dat het enorm verzorgd was. Het team van Ahlbom heeft geïnvesteerd in een behoorlijke partij kostuums, dansmoves en live uitgevoerde muziek door Alamo Race Track en zang van de spelers. Ik moet heel hard mijn best doen om niet te verklappen welke liedjes voorbij komen, want jullie moeten de voorstelling gewoon gaan zien en je mee laten voeren naar de vorige eeuw waar dansen met elkaar het fijnste was om te doen. En stiekem heb ik wel een beetje heimwee naar schuifelen met m’n verkering.

Le Bal is nog t/m 16 juni te zien in verschillende steden, waaronder Den Haag, Utrecht en Amsterdam. Speellijst

credits
foto’s © Sanne Peper

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *