Op expeditie

Lang voelde Amsterdam Zuidoost als een andere stad. Toen ik klein was ging ik regelmatig met mijn moeder naar de IKEA. Ik wilde nooit opgehaald worden uit de ballenbak. Met mijn vader ging ik met de metro naar de ArenA. En toen de MediaMarkt opende fietste ik samen met mijn zus veertig minuten om ons zakgeld aan cd’s en dvd’s uit te geven. Blijkbaar was de buurt voor mij vooral verbonden aan commercie en tegelijkertijd volledig aan mijn familie. Van de levens voorbij de winkels wist ik maar weinig. Tot de middelbare school kende ik er eigenlijk niemand. Vanuit Amsterdam-West was de Bijlmer vooral ver.

Inmiddels is mijn definitie van ‘ver’ behoorlijk veranderd. Toch was ik nog niet in het Bijlmer Parktheater geweest. Samen met een vriendin ga ik naar Pavements of Gold een samenwerking tussen de Toneelmakerij, Theater De Krakeling en Bijlmer Parktheater. In de metro bevestigen we allebei eigenlijk geen idee te hebben waar het overgaat, maar wel enthousiast te zijn over de samenwerking. De wandeling vanaf het station is kort, maar voelt toch als een kleine toeristische tocht. Gelukkig heb ik een reisleider bij me. ‘Volgens mijn collega moet je eigenlijk zo lopen, maar ik vind dit een leukere route, dus we gaan zo.’ Op een terras staan mannen met hun zangvogels.

In het theater zet de expeditie voort. We volgen Angel, die iets mist in haar leven, maar niet weet wat. Op haar zoektocht trekt ze door de buurt, langs de bewoners en de omgeving. Vooral haar tante geeft haar een duidelijke waarschuwing. Weet je zeker dat je je verleden wil weten? Als je het eenmaal kent, kan je het nooit meer vergeten. Maar Angel is bereid om dat risico aan te gaan. De voorstelling is in veel opzichten nauw verbonden aan de Bijlmer. Angel draagt de postcodes van het stadsdeel letterlijk op haar lijf. Bovendien wordt ze omringd door prachtige tekeningen van Brian Elstak met herkenbare plekken. Angel is nieuwsgierig en eigenwijs. Het is makkelijk om haar mentaliteit iets Bijlmers toe te dichten, maar is tegelijkertijd zo stads, zo Nederlands. Het is daarom jammer dat de voorstelling alleen maar in Amsterdam speelt. Hij zou makkelijk kunnen touren, zeker langs theaters in de randstad.

Als we de zaal uitlopen is het buiten nog licht. In de foyer wordt champagne geschonken en kipsaté, pastei en bakbanaan geserveerd. We kletsen met vrienden en oud-bekenden: opgegroeid in de Bijlmer, import-Amsterdammers en alles eromheen. We pakken de metro terug naar Amstel. In de lucht hangt een felrode zon. God wat hou ik van deze stad. Van Zuidoost tot Noord-West.

Pavements of Gold staat tot en met 31 mei in het Bijlmer Parktheater en van 2 tot en met 10 juni in de Krakeling. Zie hier de precieze speeldata.

credits
Scènefoto: ©Sanne Peper

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *