(Niet) genoeg dagen

Het is een van die zonnige avonden in mei waarop ik besluit mijzelf op een avondje theater te trakteren. Terwijl menig Groninger zich met een biertje op het terras bevindt, kies ik voor de airco. Ik ben liefhebber van het lijsttheater, maar het was alweer even geleden dat ik plaatsnam op een van die mooie pluchen stoelen in een van mijn favoriete theaters van Nederland; de Stadsschouwburg Groningen, van buiten en van binnen een plaatje. Na de laatste zonnestralen te hebben opgepikt voor de ingang van het gebouw, ga ik samen met mijn medebezoekers in de zaal zitten. Het blijkt dat de voorstelling niet is uitverkocht en de vriendelijke dames van de kaartcontrole bieden ons aan om een mooiere plek uit te zoeken. Mijn nieuw gekozen stoel is vlak achter de techniek, waar ik een glimp opvang van een teller. De teller begint te lopen, de voorstelling begint.

Vanavond zie ik Vergeef ons van Toneelgroep Amsterdam in samenwerking met Het Toneelhuis. Het is een toneelbewerking van het boek May We Be Forgiven van de Amerikaanse schrijfster A.M. Homes, geregisseerd door Guy Cassiers.

De voorstelling duurt ruim twee en een half uur, zonder pauze. Ondanks dat dit klinkt als een lange zit, heb ik geen tijd me te vervelen. Door de snelle aaneenschakeling van scènes en personages die elkaar opvolgen, is het alsof ik een serie op Netflix bingewatch, zonder de intro te skippen.

De voorstelling vertelt het verhaal van Harry Silver (Eelco Smits), wiens leven op ontploffen staat als de vrouw waarmee hij een affaire had – tevens de vrouw van zijn broer George Silver (Steven van Watermeulen) – wordt vermoord door diezelfde broer en hij, Harry, het zeggenschap krijgt over de kinderen van George en zijn overleden vrouw Jane (Ariane van Vliet). Een complex familiedrama, beginnend op Thanksgiving.

Te midden van het toneel bevindt zich een platform opgebouwd uit podiumdelen. Rechts en links hangen twee grote lichtinstallaties en centraal boven het platform hangen twaalf televisieschermen met daarop stockfoto’s die al dan niet de scènes die eronder plaatsvinden bekrachtigen. Het geheel heeft een Amerikaans karakter, alsof we ons bevinden in het stadion van een basketbalwedstrijd. Daarnaast wordt iedere scène versterkt door handheld-microfoons en pedalen waarmee acteurs eigenhandig (voetig?) geluidseffecten toevoegen aan de betreffende scènes. Dit beperkt de fysieke speelruimte tot een minimum. Het is aan het talent van de acht acteurs om ons te overtuigen van iedere scène, die zich telkens op een andere plek plek afspeelt. En dat doen ze in een partij aan dubbelrollen, kenmerkend door slechts een verandering in de vorm van een jas, bril, pruik, of yogahouding.

Deze vorm zet mij als theatermaker ook aan het denken. Gedurende de voorstelling betrap ik me erop ideeën op te doen voor het maken van een theatervoorstelling waarbij het plaatsen van een acteur achter een microfoon voldoende is om een personage te creëren. Ook ben ik een groot liefhebber van het gebruik van dubbelrollen. Los van het feit dat er enig talent van de betreffende acteur nodig is, kan het aantrekken van een andere jas volstaan om het publiek te laten geloven dat we met een ander personage te maken hebben. Less ís more.

Eelco Smits is fantastisch als Harry Silver. Hij worstelt zich door de gevolgen van het incident en transformeert van een nietsnut tot een hoopvolle vader voor de kinderen van zijn broer – én van een jongen die zijn ouders verliest bij een ongeval door toedoen van broer George. Smits toont een breekbare versie van wie deze man is. Hij overtuigt in zijn zoektocht naar zichzelf, maakt diepe indruk tijdens de tegenslagen en laat je lachen op de momenten waarop je zijn struggles herkent. Breekbaar en hoopvol. Het zijn de scènes tussen Harry en de kinderen Nate en Ashley die het meest raken. Waardoor het soms jammer is als de scène voorbij is.

Na afloop van de voorstelling weersta ik de verleiding een drankje te drinken in het gezellige theatercafé. De plek waar ik in mijn studietijd (aan de Academie Minerva) vaak na afloop van een voorstelling tussen cast en crew een drankje nuttigde om na te praten over de voorstelling. De herinnering lonkt, maar ik had een snel voorstellingsbezoek gepland, dus ik vertrek meteen naar huis.

Buiten zit nog (steeds) menig Groninger op het terras en ik bedenk me dat er genoeg dagen zijn om op het terras te zitten, maar niet genoeg dagen om Vergeef ons te zien in Groningen. De voorstelling staat er immers slechts één dag.

 

Vergeef ons speelt morgenavond (wo 6 juni) nog in Kortrijk (België) en zaterdag 9 juni in Den Haag.

 

credits
foto: Kurt van der Elst

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *