Met Netflixverslaving het theater in

Steek je hand op als je een Netflix-verslaving hebt. Bijna onmogelijk om te bedenken hoe kort geleden we nog een week moesten wachten voor een volgende aflevering en je met de videoband in de weer moest als je iets op een ander moment wilde kijken. ‘Bingen’ gaat tegenwoordig niet meer over eten, maar over de ongezonde hoeveelheid tv je in een dag kan proppen. Ook ik ben fan van deze manier van tv-kijken, helemaal bij spannende series, zoals verschillende Scandinavische detectives of Science Fiction-serie Stranger Things dat ik binnen twee dagen uitkeek en toen een fatsoenlijke leegte voelde. Zeker een jaar moeten we wachten voor het volgende seizoen, misschien wel twee!

Dat verslagen gevoel ervoer ik ook een paar maanden geleden in het theater. Afgelopen juni bezochten we tijdens het Holland Festival de eerste drie delen van theatermarathon The Nation van Het Nationale Theater in het Muziekgebouw aan ’t IJ. Regisseur Eric de Vroedt maakte een whodunit-verhaal over de verdwijning van de 11-jarige Ismaël uit de Schilderswijk in Den Haag. Na drie delen, tussendoor een tof VR-gedeelte buiten de zaal en ten slotte een vette cliffhanger, werden we de zaal uitgezet en moesten we vier maanden wachten voor de première van de complete versie. In de trein probeer ik me de eerste drie delen te herinneren, hoewel het stuk nog regelmatig door mijn hoofd flitst ben ik ook weer een deel vergeten. Ik kijk ernaar uit om me weer helemaal over te geven aan het verhaal. In Den Haag lunchen we snel bij Laura thuis en lopen we naar het theater. Het voegt toch iets toe om de voorstelling in Den Haag te bezoeken waar het stuk zich afspeelt. Grapjes over de stad, die ik grotendeels niet snap, worden moeiteloos opgepikt in de zaal. De eerste drie delen voelen als een warm bad waar we ons opnieuw in kunnen onderdompelen. Er zijn een paar kleine wijzigingen en een paar rollen worden door andere acteurs gespeeld, maar het is grotendeels hetzelfde gebleven.

 

 

De laatste drie delen vliegen voorbij. Ik wil bijna naar de afstandsbediening grijpen om de voorstelling even te pauzeren om te bespreken wat er allemaal gebeurt. Er zijn flash-forwards die weer flash-backen en na nog een paar beschuldigingen wordt uiteindelijk duidelijk waar Ismaël is gebleven. Vanaf onze podiumplaatsen zien we ontelbaar veel prachtige beelden. In de eerste helft vraag ik me weleens af of je in de zaal niet veel beter zicht hebt, maar in de laatste drie delen geniet ik intens van onze plekken. De voorstelling maakt een diepe indruk. Er wordt fenomenaal goed geacteerd. Vanja Rukavina als Damir, de broer van Ismaël, is beangstigend als radicaal én kwetsbaar als vaderloze zoon. De acteurs switchen zonder moeite van de ene rol in de ander. Mark Rietman is de ene aflevering een noeste politieman op motor en het volgende een gladde zakenman. Hoewel de laatste drie delen iets minder in balans zijn dan de eerste drie, voel ik opnieuw die leegte na afloop. Een volgend seizoen op dit verhaal zal er wel niet inzitten. Gelukkig zijn er genoeg andere prachtige voorstellingen, tentoonstellingen en tv-series. En anders kan ik altijd nóg een keer naar The Nation gaan.

 

De voorstelling speelt op meerdere plekken in de Randstad. Deze zaterdag (9 december 2017) bijvoorbeeld in Amstelveen, 15 t/m 17 december en 11 t/m 14 januari in Den Haag, op 19 januari in Haarlem (wachtlijst) en daarna drie dagen in Amsterdam. Let op: er zijn zaal- en podiumplekken, op verschillende websites staan ze apart in de verkoop. Bij twijfel of de voorstelling is uitverkocht, kan je het beste bellen met het theater. De volledige speellijst staat hier.

 

credits
foto’s: Sanne Peper

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *