Hoe word ik Beyoncé zonder Prozac?

Wie wil er niet zo zijn als Beyoncé? #bloedmooi #wereldsezangstem #kreukvrij #superfeminist #geëngageerd #liefstemoederooit #geweldigeechtgenote #kunjeallemaallerentijdensfringe

De zaal van De Brakke Grond is voor deze voorstelling veranderd in een collegezaal. Twee performers, Stephanie van Batum en Stacyian Jackson, staan je op te wachten, hun hoofden gaan ritmisch op en neer. We nemen plaats aan tafel, dichtbij beide juffen. In sneltreinvaart (dit is de xs-editie) leren ze je hoe je Beyoncé kunt worden. We zijn wat lacherig, maar doen toch dapper mee met sexy moves, denken hard na over onze eigen artiestennaam (eh.. Eryé en Lauyé) en proberen de taal van Queen Bey ons eigen te maken. Mijn man noem ik voortaan mijn ‘boo’.

De twee dames trakteren ons ondertussen op geweldige en aanstekelijke bey-moves en geven college over Beyoncé’s feminisme en haar inzet tegen racisme. Net als het te serieus wordt, vraagt een van de juffen mij of ik sexy wil kijken. Ik doe mijn best. Ze kijkt me aan en zegt met een prachtige glimlach: That is soooo…. wrong! Dat laatste zegt ze heel boos. Ik schrik ervan. Vervolgens laat ze zien hoe het wel moet: kijk alsof je iets smerigs ruikt en men zal wild worden.

Als we de compilatie zien van de artiesten die Beyoncé heeft gekopieerd in muziek, kleding en performance, gaan onze gedachten naar Requiem voor De Warme Winkel speelt De Warme Winkel. Deze voorstelling zagen we de dag ervoor en vraagt zich onder andere af wanneer iets een hommage is en of het mogelijk is om het te overtreffen. Beyoncé doet beide. Origineel zijn is lastig. Queen Bey heeft een heel leger aan creatieve en productieve mensen die haar daarbij helpen. Die speuren het internet af, zien een werk van een Belgische choreografe wat de doorsnee Beyoncéfan niet kent, en maken er iets eigens van. Sommige kopieeracties zijn tof, in andere slaat ze door.

Aan het eind van de voorstelling hebben we geleerd om onze innerlijke Beyoncé te vinden. ‘Bow down bitches’.

 

Don’t Worry Be Yoncé is nog te zien tijdens Fringe: za 16 en zo 17 sept

 

Ledigheid in Oostblok

Na Don’t Worry Be Yoncé springen we op de fiets richting Amsterdam-Oost. We zingen Love on Top totdat we de hoge noten niet meer halen. Ondanks de regen zijn we opgewekt, dit doet theater met je: je goed voelen. Maar ook merken we later op de avond: verward of verveeld. De meningen bij The Cultural Lifestyle over de volgende voorstelling van vanavond, Prozac Palace, waren verdeeld. De een vond er geen ruk aan, want als je iets wil zeggen, zeg dat dan, en ga niet voor een gemakkelijke oplossing door anderen belachelijk te maken. De ander dacht: jaaa, laat maar zien wat oppervlakkig gedoe is en wat instant vermaak met je doet. We gaan met de twee actrices van het Pijpcollectief, Lisanne van Aert en Lotte Lola Vermeer (hey, weer twee vrouwen op het podium, nu in een wit pak) naar Preston Palace in Almelo (bestaat echt). Voor een vast bedrag kun je in dit amusementparadijs je compleet laten entertainen. Eén keer dokken en daarna kun je alles tot je nemen, in grote mate. Wokken zonder grenzen, mixdrankjes drinken tot je groen ziet. Alles eruit kotsen en daarna linedancen, duiken in het subtropisch zwembad of uit je dak in de botsautootjes op de kermis. Het lijkt mij allemaal even gruwelijk.

De dames geven ons een soort college in hoe oppervlakkigheid eruit ziet. Ze hebben onderzocht of hun vooroordelen over gemakzuchtige entertainment waar zijn. Hoe hun verblijf bij Preston Palace eruit zag, lees je hier. Hoe mijn hoofd eruit zag na de voorstelling? Mag ik alsjeblieft wat Prozac? Daarna ga ik bedenken welke vooroordelen bij mij mogen blijven. Maar dat duurt nog even. Eerst bijkomen van deze avond.

De voorstelling Prozac Palace is niet meer te zien. Wel zijn er nog andere voorstellingen in Oostblok te zien in het kader van Amsterdam Fringe Festival. Na afloop, of ervoor, eet je een lekkere Salade Oostblok of kip in een mandje met hoisinsaus. En als je nog wat extra vermaak wil, kruip je achter het plastic met de Comfort Girls. Gratis te bezoeken.

 

credits
alle foto’s: Annelies Verhelst

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *