De sterke vrouwen van Odysseus

De tweede editie van het Explore Festival is begonnen! Van 7 t/m 29 maart zijn diverse stukken in verschillende theaters door heel Nederland te zien. In 2017 deed ik verslag van Under Siege van Chinese choreograaf Yang Liping in de Stadsschouwburg (nu Internationaal Theater Amsterdam) in Amsterdam. Ik vond dat echt heel tof, dus toen ik hoorde dat het Explore Festival met een tweede editie kwam ben ik meteen gaan kijken naar het programma. Deze editie zijn er stukken te zien afkomstig uit Argentinië, Brazilië, Burkina Faso en Senegal. Het thema is dit keer ‘Longing to belong’. Zoals het festival het zelf mooi omschrijft: Onder het thema “longing to belong” focust Explore deze editie op voorstellingen die uiting geven aan een diep verlangen om thuis te geraken, een plek te vinden, verbinding te voelen. Weg van een vijandige omgeving, of meer figuurlijk, van een onbehagen in onszelf.

4,5 uur theater

Op 7 maart werd het Explore Festival in Stadsschouwburg Utrecht geopend met het Braziliaanse stuk Odisseia, van regisseur en toneelschrijver Leonardo Moreira. Het is een spektakelstuk dat 4,5 uur duurt. Het is gebaseerd op het verhaal van de held Odysseus. Voor mij is het Explore Festival net als in 2017 een ontdekkingsreis en een stapje uit mijn culturele comfortzone. Dat begint al bij een stuk van 4,5 uur. Nooit eerder ben ik zo lang in het theater geweest. Bij binnenkomst lijkt het heel rustig. Ik neem een kopje koffie en kijk wat rond. Dan zie ik dat er een enkeling al de zaal in loopt en er is ook geen vaste placering. Ik loop dus maar naar binnen en zie dat de zaal is afgesloten, maar dat op het podium al wel een groot aantal mensen staat. Ik loop wat onwennig het podium op en wordt meteen begroet door iemand die zo enthousiast is dat ik me afvraag of dit wel voor mij bedoeld is. Ze komt naar me toe, verwelkomt me met een dikke knuffel. Deze dame is één van de acteurs en zij speelt Penelope, de vrouw van Odysseus en de laatste vrouw in dit stuk. Na een korte kennismaking gaat ze naar de volgende bezoeker om ook hier weer een flinke hug te geven. Daarna maak ik kennis met Aura, zij is de producer van het stuk. Ze biedt me een drankje aan, cachaça, dat de Braziliaanse versie is van rum, en gemaakt is van suikerriet. Behoorlijk sterk, maar wel lekker!

Het publiek zit op tribunes op het toneel, waardoor je dicht op de spelers zit. Het grootste gedeelte van de 4,5 uur wisselen de acteurs elkaar af, en is het steeds een monoloog van de sterke vrouwen die Odysseus op zijn reis tegenkomt, hoewel in een modern jasje. Er is muziek, dans, het is soms ongemakkelijk, spannend, het gaat over waarom het vertellen van verhalen belangrijk is, over liefdesverdriet, verlangen, gemis, de weg naar huis. Er zijn persoonlijke verhalen en er wordt ook veel gelachen. Het publiek wordt uitgedaagd mee te doen, wat ik zelf best spannend vind; ik hoef niet zo nodig op het podium. Wellicht een volgende uitdaging in de stretch van mijn theater-comfortzone. Ik vind het wel heel tof dat een aantal, met name vrij jonge, bezoekers heel spontaan meedoet. Op de momenten wanneer de acteurs interactie zoeken kijk ik even de zaal rond; sommige bezoekers kijken weg alsof ze daarmee willen zeggen: ‘kies mij alsjeblieft niet!’. Anderen staan direct op het podium en worden moeiteloos in het verhaal verweven.

Meer cachaça

In de pauzes is er water, meer cachaça voor de liefhebber, brood met olijfolie en in de laatste pauze ook nog heerlijke soep. Zo kom je de avond wel door! Daarnaast is er ook dan veel interactie met de acteurs. In de eerste pauze wordt gedanst, gesprongen en over het hele podium gerend, in de tweede pauze is er karaoke. Alles past ook weer in het stuk, valt op zijn plek wanneer het verder gaat.

Dan, bijna 5 uur later, zit het er op. Soms begreep ik het niet helemaal, misschien omdat het stuk Portugees gesproken is en ik echt afhankelijk was van de boventitels, of duurde een monoloog mij iets te lang. In zijn totaliteit was het echter meer dan te moeite waard; Ik was continu benieuwd hoe het verder ging, ik vond de acteurs heel goed – zij bleven boeien- en was het heel intrigerend, al deze vrouwen met hun eigen verhaal dat samen één geheel vormt. Ook afgelopen dagen heb ik er nog veel aan teruggedacht. Zeker een must-see!

Odisseia is nog te zien in diverse steden in het land, o.a. in Breda en Kerkrade.
Meer weten over het Explore Festival? Kijk dan hier.

credits
Uitgelichte foto: © Ligia Jardim
Foto in tekst: © Matheus José Maria

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *