Dij aan dij op de Parade

Het eerste wat we doen als we op de Parade zijn, is eten! Bij Hot Mama Hot delen we een Bonanza, een aantal verschillende gerechten zoals mosselen met kerriesaus en geroosterde aubergine. We zitten aan een tafeltje dicht op drie andere mensen die precies hetzelfde hebben besteld. Ook in de tentjes/zaaltjes is het flink aanschuiven. Ze zijn goed gevuld en vaak zitten we op de trap of achter een pilaar. Maar dat maakt de sfeer er zeker niet minder op.

Bij Zomaargasten pikken Oscar Kocken en Patrick Nederkoorn een persoon uit het publiek om te interviewen. Dij aan dij zitten we op de halfronde tribune en stellen we ons aan elkaar voor. Ik geef een hand aan Paula die naast me zit. Licht zenuwachtig concluderen we dat als we eruit gepikt zouden worden het wel zeker vijf minuten duurt voordat we beneden zijn en we dus iets minder lang in de spotlights hoeven te staan. Blij klappen we hard voor Frank, een Onbekende Nederlander. Omdat hij uitgekozen is, en niet wij.
Onverwachts gaan we in een mum van tijd de diepte in. Doordat interviewer Patrick Nederkoorn de gast goed op z’n gemak stelt, komt Frank direct los. Hij praat over zijn baan als purser bij KLM, zijn vertrek bij Hotel New York in Rotterdam, zijn open relatie en zijn profiel op Grindr. Zijn openhartigheid en de bijbehorende beelden die door Oscar Kocken worden vertoond, zorgen voor een uitbundig publiek. Als we na een half uur de hoge trap weer afdalen, staat de volgende lange rij alweer klaar.

Aan het eind van de avond, fietsend van het Martin Luther Kingpark richting Centraal Station, bespreken Erna en ik de voorstellingen die we allemaal hebben gezien. Wat is nou een ideale Paradevoorstelling? Gelukkig verschilt dat per persoon, want de Parade heeft een divers aanbod.

Ik was ontroerd bij de voorstelling U bent mijn moeder met Jan Rot en zijn liedjes en Edda Barends als de demente moeder. De mensen in het publiek zijn ook zichtbaar aangedaan, waarschijnlijk hebben ze ook te maken met demente mensen.

Beiden waren we niet echt enthousiast over True Colors van Backbone/Alida Dors. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat de invloed van social media echt zó verschrikkelijk is als de performers voordoen. Het is toch niet het einde van de wereld? Of heb ik de voorstelling helemaal verkeerd begrepen? Toen we later een collega tegenkwamen op het terrein, vertelde zij vol enthousiasme over een heel goede voorstelling die ze heeft gezien: “True Colors! Die voorstelling is gewoon helemaal af”. Fijn dat meningen toch verschillen. Wij vinden juist kleine, gekke voorstellingen leuk. En ook al heeft U bent mijn moeder een zwaarmoedig onderwerp, we verlieten de tent met een goed gevoel over die zingende man die zo goed voor zijn moeder zorgt. En ook bewonderen we de moeder die haar best doet in het leven, ook al is ze enorm aan het aftakelen.

Waar we het sowieso over eens waren is hoe een ideale Paradeavond moet eindigen; met een koptelefoon op in de leeuwenkooi. We dansten onze ledematen in de Silent Disco nog even los, ook dij aan dij.

 

De Parade duurt tot en met zondag 27 augustus. Alle genoemde voorstellingen zijn nog te zien.

 

credit
Foto: Erik van ’t Hof

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *