Smaakt naar meer

Risotto, pompoen uit de oven, kip, bitterballen, olijven, gratin dauphinois. Vanavond eten we het allemaal. Kleine porties, precies genoeg om vol te zitten maar niet misselijk te worden. We trekken de tapas uit de muur alsof we bij de automatiek zijn. Aan de bar haal je muntjes (echte ouderwetse guldens met een sticker) waarmee je vervolgens flexibel kan kiezen wanneer en wat je wil eten. Het zorgt er allemaal voor dat het makkelijker is om te eten rondom je theaterbezoek. Vanavond zijn we met bijna de hele TCL-redactie in een nieuwe culturele hotspot in Amsterdam: het TapasTheater. Nog voordat het afgelopen zomer openging, tipte een vriendin mij al dat dit een briljant idee was. Zo een in de categorie ‘ik wou dat ik het zelf had bedacht’. Want naast die lekkere hapjes in een gezellig restaurant, zitten er ook nog drie minizaaltjes in de kelder met elk half uur een korte voorstelling. Kortom, deze plek moet je niet missen.

Een beetje de Parade, maar dan elke dag

Tussen het eten door bespreken we The Cultural Lifestyle, werk, onze culturele en persoonlijke levens. We hebben tijd zat en in tegenstelling tot andere etentjes vlak voor aanvang van een voorstelling maken we ons nu nergens zorgen om. Tijdens het toetje legt initiatiefnemer Tessa Harmsen aan ons uit hoe ze op het idee is gekomen. We herkennen veel in haar verhaal: hoe overtuig je vrienden en kennissen, die wel geïnteresseerd zijn in theater, maar niet regelmatig gaan, die stap wat vaker te wagen? Tessa besloot een theater op te starten met korte voorstellingen, die redelijk goedkoop zijn (€ 6,50 per voorstelling) met daaromheen een makkelijk en gezellig eetcafé. Het is een beetje de Parade, maar dan elke dag, zonder regen en in piepkleine zaaltjes. Doordat de voorstellingen zo kort en goedkoop zijn, is het minder vervelend als ze niet helemaal jouw ding zijn. Bovendien beginnen ze op verschillende tijdstippen op de avond dus hoef je je óf niet te haasten uit werk óf kan je vroeg naar bed. En dat eten dus, waarom trekken we dat niet vaker uit de muur?

Wij bezoeken die avond twee voorstellingen, eerst een van Hanneke Last en daarna een van Michelle van de Ven. Ik heb ze allebei weleens in andere voorstellingen gezien. Michelle speelt in verschillende musicals en Hanneke zag ik in Intouchables. Toen stonden ze meters ver en hadden ze microfoons nodig om ervoor te zorgen dat ik ze kon verstaan, nu staan ze slechts op een meter afstand. Het creëert ruimte voor experiment en intieme verhalen. Michelle speelt een voorstelling over Grace Marks, een Ierse vrouw die naar Canada emigreert en daar wordt veroordeeld voor de moord op haar baas. Margaret Atwoord schreef er Alias Grace over en Netflix maakte daar weer een serie van. Ik vond de serie niet zo goed en het lukte me maar niet om die los te laten tijdens de voorstelling. Bij Hanneke ben ik wel helemaal mee. Met spoken word vangt ze ons in de wereld van vallen en opstaan en opnieuw beginnen. BEGIN staat 4 en 5 januari in Theater Bellevue in een langere versie, dus dat is gelijk in de agenda geschreven.

Ook naar TapasTheater hoop ik binnenkort terug te keren. De programmering wisselt maandelijks en ik kijk ernaar uit om samen met vrienden er drankjes te doen en een voorstelling te pakken. Of juist in m’n eentje heel even in- en uitpiepen om iets te zien. Het kan allebei net zo goed.

credits
uitgelichte afbeelding: Neeltje Knaap
scènefoto BEGIN: Lisette Zeegers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *