(On)zichtbaar

‘I am an invisible man.’ zo opent Invisible Man van de Amerikaanse schrijver Ralph Ellison, dat ik ooit in een werkgroep tijdens mijn studie bestudeerde. Hij werkte zeven jaar aan het boek en al gelijk bij de eerste uitgave in 1952 was het boek een succes en werd Ellison als een van de grote beloftes gezien.

Invisible Man gaf weliswaar een inkijk in de wereld van de wereld van de Afro-Amerikanen, maar 25 jaar later wordt de gemeenschap nog steeds grotendeels over het hoofd gezien. Het is 1977 en Amina zit in de metro als de stroom uitvalt. In de vijfentwintig uur dat de black out van New York in 1977 duurde, werden meer dan 1000 vuurtjes gestookt en meer dan 1600 winkels leeggeroofd. Het was chaos in de stad, de schade werd op 300 miljoen dollar geschat. In een nacht wordt duidelijk hoe slecht het met de stad gaat. Amina trekt zich terug. Ze is het hoofdpersonage van De Blackout van ’77 van Sir Duke, de nieuwste Nieuwkomers van Orkater, zoals het gezelschap dat zelf altijd zo mooi zegt.

Niet vaak heb ik bij een voorstelling dat het wat mij betreft ook langer had mogen duren, maar in de vijf kwartier die er voorbij komen, gebeurt er zóveel, dat ik soms even niet meer weet waar ik ben. Tegelijkertijd blijf ik door de poëtische teksten en de mooie muziek constant geïntrigeerd. Want enerverende muziek is er genoeg. Soul, blues, hiphop, het komt allemaal voorbij en allemaal van hoge kwaliteit. Ze zouden eigenlijk achteraf een cd moeten verkopen. Tijdens de muziekscènes, maar ook daarbuiten zien we muziekhelden als Stevie Wonder en Tina Turner. De hele voorstelling zit vol met invloedrijke zwarte mensen: bijvoorbeeld de sporters Tommie Smith en John Carlos met de Black power salute en Black Panthers die streden voor gelijkheid en nog veel, veel meer verwijzingen. Mensen die zich uit de onzichtbaarheid vochten en gezien werden. Tegelijkertijd staat daar tegenover Amina, die in het donker haar verhaal vertelt.

 

 

Als ik thuiskom, wil ik alleen maar meer van dit verhaal. Ik zoek naar artikelen en kijk naar filmpjes op YouTube. De teleurstelling dat er geen nieuw seizoen van Netflix’ The Get Down komt, is terug. Ook dat verhaal speelt zich af in de Bronx in de jaren ’70 en de black-out speelt een belangrijke rol in een van de afleveringen. Er is natuurlijk nog veel meer te zien, maar toch pak ik dat oude boek er weer bij en lees tot ik in slaap val.

‘I am invisible understand, simply because people refuse to see me. Like the bodiless heads you see sometimes in circus sideshows, it is as though I have been surrounded by mirrors of hard, distorting glass. When they approach me they see only my surroundings, themselves, or figments of their imagination – indeed, everything and anything except me.’

 

De Blackout van ’77 speelt nog tot half december in heel Nederland, o.a. in Utrecht, Den Haag, Rotterdam, Haarlem en natuurlijk in Amsterdam: in Bijlmer Parktheater, Theater Bellevue en Schouwburg Amstelveen.

 

credits
Foto’s: Ben van Duin

Ellison, R., 2001. Invisible Man. 5th ed. London: Penguin Books.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *