Terug naar de festivalzomer met Nick Mulvey

De klok is een uur teruggezet en het weer is omgeslagen. In deze donkere, koude dagen kunnen we wel wat zomerse, swingende muziek gebruiken. Samen met een vriendin besluiten we daarom vrij impulsief om kaartjes te kopen voor het concert van de Engelse singer-songwriter Nick Mulvey in TivoliVredenburg. Zij heeft hem afgelopen zomer gezien op Down The Rabbit Hole en ik op Into The Great Wide Open. Nick Mulvey maakt lekkere folkmuziek met Afrikaanse invloeden. Perfect om dat festivalgevoel weer op te roepen. We steken nog even de kop in het zand en doen gewoon alsof handschoenen en mutsen voorlopig niet nodig zijn.

Na een drukke werkdag snellen we naar de trein op weg naar Utrecht. We slaan de restauranttips die TivoliVredenburg ons per mail heeft gegeven even in de wind. Hoewel hun eigen restaurants Het Gegeven Paard en Danel beide hartstikke leuk zijn, zijn wij op een hamburger-queeste. We gluren eerst bij Pickles naar binnen, maar aangezien deze overvol is, lopen we door naar de Oudegracht waar we neerstrijken bij Meneer Smakers. We gaan voor de klassieker en een vega-variant, met een Utrechts speciaalbiertje en een IPA. Onder het genot van al dit lekkers kletsen we goed bij.

Het optreden is in de Ronda. Een vrij grote, maar toch intieme zaal. We staan achterin, lekker dicht bij de bar en met goed zicht op het podium. Er hangt al een goed Afrikaans kleedje tegen de achterwand met daarop de naam van onze singer-songwriter. Het zeer gevarieerde publiek koopt nog even een drankje en installeert zich in de zaal.

Nick heeft voor de verandering eens geen muts op. In het publiek prijken echter wel bovengemiddeld veel wollen breisels op kale mannenhoofden. De echte fans. Zodra de band Unconditional inzet, zit de stemming er goed in. Het geluid is lekker en het behendige getokkel van Nick klinkt zo helder, alsof je een privéconcertje krijgt. Bij de liedjes die ik niet ken, dwaalt mijn aandacht wat af en bekijk ik alle bandleden eens rustig. Twee mooie vrouwen en een aantal mannen. Ze staan er een beetje ongeïnspireerd bij, maar ze spelen goed en zingen mooie tweede stemmen, dus ik vergeef het ze. Als de bandleden even plaats maken voor een paar sololiedjes van Mulvey is het publiek muisstil en heeft hij echt ieders volle aandacht. Hij begint ook wat context aan zijn liedjes te geven, waaruit zijn maatschappelijk betrokkenheid blijkt. Hij speelt onder andere een liedje over een vluchtelinge. De toetsenist doet ineens een soort zegening met wat wierook, maar hier wordt dan weer geen woord over gerept, dus we laten het maar over ons heenkomen. Op een gegeven moment zit Nick net iets te lang op de praatstoel, maar hij voelt dat zelf gelukkig ook goed aan en gooit er een van z’n hits in. Vrolijk zingen we met z’n allen “Cucurucuuuu” en worden we wat losser in de heupjes.

Het is een leuk optreden in een goeie zaal! En ondanks dat het november is, kregen we toch weer even dat fijne, vrije festivalgevoel. Zelfs zoveel dat we spontaan zin kregen om te kamperen. Nou Nick, dat gevoel kunnen niet veel mensen in mij naar boven halen, dus chapeau!

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *