Dansen op Schubert

Zoals ik al eerder schreef, geef ik vaak ervaringen cadeau, en het leuke is dat ik dat regelmatig terugkrijg als ik zelf jarig ben. Onlangs werd ik 27 en mijn vriendinnen namen mij mee naar Schubert van Nederlands Danstheater 2, de jonge dansers van het Haagse dansgezelschap.

Ik moet een beetje moeite doen om mijzelf op de zondagavond van de bank te hijsen en op de fiets te stappen (gelukkig is de serie Penoza afgelopen, want anders had het me nog meer moeite gekost). Eenmaal in de zaal van de Nationale Opera & Ballet heb ik er heel veel zin in. Ik ben gek op moderne dans en geniet van de binnenkomende mensen en de volle zaal. We zitten op het eerste balkon, wat – zeker bij dans – een mooie plek is met goed overzicht op het hele podium. Ik heb mij helemaal niet ingelezen en laat me verrassen door de choreografieën.

Schubert bestaat uit drie werken: Wir sagen uns Dunkles van Marco Goecke, One on One van Johan Inger en Cacti van Alexander Ekman. Tussen de drie stukken zitten pauzes. Heerlijk om het stuk even op je in te laten werken, een drankje te halen of naar de wc te gaan om vervolgens het volgende stuk te gaan zien. Zo vliegt de avond voorbij.

De drie choreografieën zijn totaal verschillend van elkaar, maar hebben de muziek als gemeenschappelijke deler; ze zijn allemaal geïnspireerd op de muziek van componist Franz Schubert. In het eerste stuk weet ik niet zo goed wat choreograaf Marco Goecke met zijn dans wil zeggen. Ik probeer het begrijpen los te laten en gewoon te genieten van de dansers en de mooie muziek, uitgevoerd door Het Balletorkest. Tijdens de pauze praten we over de stukken. Ik had het idee dat het ging over afscheid nemen, mede door de tekst: Song to Say Goodbye. Door de snelle bewegingen en vele dansers die zich clusteren op het podium dacht een van mijn vriendinnen aan de gehaaste maatschappij waarin we leven en de verdeeldheid tussen groepen die daarin aanwezig is. We lezen snel even in het programmaboekje waar de volgende dans over gaat: relaties. Schubert verlangde naar een relatie, maar hij was niet in staat om een romantische relatie aan te gaan. Het aftasten, aantrekkingskracht, verlangen, irritaties en afstoten van onderlinge relaties is duidelijk in One on One terug te zien. Het decor bestaat uit een vloer bezaait met grijze snippers. Op het podium speelt een pianist op een vleugel en er worden verschillende prachtige duetten gedanst. Dit is mijn favoriete stuk van de avond.

Het laatste stuk is opnieuw een groepswerk waar verschillende decorstukken en attributen een grote rol spelen, zoals grote lampen, witte tegels en cactussen (!). De zestien dansers beginnen op een witte tegel, hun eigen stukje dansvloer, daarna dansen zij een groot deel van het stuk synchroon, iets wat in de eerdere twee stukken niet voorkwam. Een strijkkwartet staat op het podium en beweegt tussen de dansers door. De intimiteit tussen de dansers en de humor die in dit stuk verwerkt wordt, is fantastisch. Lees ook hier de enthousiaste recensie van Francien van der Wiel in NRC Handelsblad.

Terug op de fiets naar huis praten we na over de totaal verschillende dansen die we gezien hebben en waar we nu eigenlijk naar gekeken hebben. Wat wilden de choreografen ons vertellen? We zijn het erover eens dat dat het leuke is van dans: iedereen interpreteert het op zijn eigen manier en wanneer je ideeën uitwisselt, kom je weer tot nieuwe inzichten. Maar een beetje houvast is toch wel fijn, voortaan blijft het programmaboekje dus in de tas tot na de voorstelling.

 

Schubert toert nog tot en met 22 december door het land. Lees hier het programma en kijk de video’s om een indruk te krijgen van de dansen.

 

credits
foto: Rahi Rezvani

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *