My Cultural Lifestyle – Erna

Plaatjes draaien en muziek opnemen van de radio was mijn Cultural Lifestyle toen ik nog op de lagere school zat. Van Ray, Goodman & Brown tot Garland Jeffreys en The Guys ‘n’ Dolls. Met Duran Duran en Spandau Ballet nog in mijn hoofd verhuisde ik op mijn vijftiende van Amsterdam naar het dorp De Rijp, waar de popmuziek al snel plaats moest maken voor Nederlandse gitaarbandjes. Elk weekend kon ik in De Groene Zwaan Neerlands beste gitaarrock horen: Tröckener Kecks, Fatal Flowers, Claw Boys Claw, later aangevuld met rockabilly en z’n heftigere broer psychobilly. Als de gitaar maar snoeihard was, dan was het goed.

Mijn vrienden en ik trokken ook naar andere jongerencentra en poppodia zoals Paradiso voor The Ramones en Paul Weller, maar ook de Buk-Buk in Heiloo en De Koog in Noord-Scharwoude. In de zomer bezochten we muziekfestivals, waaronder een obscuur psychobillyfestival in het buitenland. Met z’n allen sliepen we die nacht op de stoep voor het treinstation. We deden voorzichtig, want onze kuiven moesten wel in model blijven.

Tegenwoordig zit ik liever in een zachte, rode stoel; in het theater, een filmhuis of muziekgebouw. Toen ik regelmatig dansles had, wilde ik dans ook wel op een podium zien. Net als bij gitaarmuziek, raakte ik overdonderd. En eenmaal in de schouwburg was het ook maar een kleine stap naar theater.

Een goedgevulde culturele dag begint al bij het ontbijt of in de trein – nieuwe muziek, boeken en recepten (ook eten is cultuur) ontdekken. Op m’n werk ben ik bezig met internationale podiumkunsten, ’s avonds naar schouwburg of bioscoop. En als ik daar niet ben, werk ik aan The Cultural Lifestyle, kijk ik een serie of film op televisie of ik lees nog wat bladzijden uit een kookboek voordat ik in slaap val. Kortom: mijn levensstijl ademt cultuur! Alles wat ik zie of hoor kan me raken, ik word blij van mooie momenten vol liefde en geluk. Bewegende dansers, zingende talenten, acteerprestaties. Maar niet alles ontroert hoor, wat ik zie kan me ook verschrikkelijk irriteren of verdrietig maken. Het podium of het grote scherm toont dan enorme rotzakken die het leven duister maken. Afschermen moet dan juist niet, want van weten word je weerbaar. En net als het lezen van een goed boek of het zien van een film kan een theaterstuk je iets leren over het leven, over hoe de mens of je zelf in elkaar zit. Een van mijn favoriete regisseurs is de Australiër Simon Stone. Hij zei ook dat “kunst van waarde moet zijn voor ons dagelijks leven. De beste kunst helpt je om goed te leven.”

En als ik gewoon weer even alles wil vergeten, dan hoef ik alleen maar een razende gitaar te horen.

 

 

credits
Foto’s Erna © The Cultural Lifestyle, foto Laura Reijnders

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *