Oude liefde roest niet

Van mijn zesde tot en met mijn zestiende heb ik wekelijks gedanst. Jazzballet, musicallessen, uitvoeringen en optredens beheersten mijn leven. Maar op mijn zestiende was ik er opeens klaar mee. Waarom weet ik nog steeds niet – ik gooi het voor het gemak maar op de puberteit.
Wel bleef dans altijd een figurantenrol spelen in mijn leven. Tijdens mijn studie Theaterwetenschappen volgde ik een aantal dansvakken en als musicalfan ontkom ik natuurlijk niet aan dans. Maar zelf heb ik mijn dansschoenen niet meer aangetrokken na ze als 16-jarige in de kast te hebben gegooid.

Bloed kruipt waar het niet gaan kan

Eerlijk is eerlijk, soms mis ik het dansen best. Vooral als ik een voorstelling heb gezien waarin dans een grote rol speelt of waarin ik op een andere manier geïnspireerd ben geraakt, voel ik de behoefte om mijn dansschoenen weer aan te trekken. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, toch? Daarom des te leuker dat er een avondje Introdans met mijn collega’s op het programma staat!

De avond begint op de Zeedijk, waar we bij New King eten. Zo’n 20 minuten wachten voor we naar binnen konden, maar het was het wachten meer dan waard! Tofu, groente en Chinese bami is een prima bodem voor een avondje theater en met een goedgevulde maag vertrekken we naar Internationaal Theater Amsterdam voor Leve Larbi van Introdans.

Meegezogen in bewegingen

Zodra het doek opengaat en ik de dansers in het decor (een stellage die de dansers voortdurend verschuiven) zie hangen, raak ik in trance. De muziek, de bewegingen, de souplesse van de dansers… Het is adembenemend.
In de twee uur die volgen krijgen we drie dansen voorgeschoteld: Orbo Novo, Pure en Loin. Een volle, maar afwisselende avond. Orbo Novo is een groepsdans, Pure een duet en Loin een groepsdans waarin tevens geacteerd en gezongen wordt. Bovendien zien we tussen Orbo Novo en Pure een film waarin choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui geïnterviewd wordt door Roel Voorintholt, de artistiek leider van Introdans.
Ik ben niet de enige die onder de indruk is. In de pauze en na de voorstelling hoor ik enkel superlatieven om me heen. De conclusie is helder: dans is een prachtige kunstvorm en het is fantastisch wat de dansers met hun lichaam kunnen.

Hart opgehaald

De avond vliegt voorbij en vol van de dansen die ik heb gezien fiets ik naar huis. De danskriebels zijn weer volop aanwezig, dus wie weet stof ik mijn dansschoenen binnenkort toch maar weer eens af. Want na vanavond blijkt: oude liefde roest inderdaad niet.

credits © Hans Gerritsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *